Üşüyorum Anne

-Üşüyorum Anne-

Anne...

Adını her andığımda

içimde tarifsiz bir boşluk büyüyor.

Sana koşmak istiyorum,

ama yılların yorgunluğu tutuyor ayaklarımı.

Çocukluğumdan beri

aynı soruyla yaşıyorum:

Ben ağlarken,

sesin neden bana ulaşmadı, anne?

Herkese şefkat olan ellerin,

neden bir kez olsun saçlarıma dokunmadı?

Ben karanlıktan korkarken,

neden yalnızlığı bana bıraktın?

Ben çocuktum, anne...

Küçücük bir çocuktum.

Yabancı kapılarda büyüdüm.

Oyuncaklarımı değil,

çocukluğumu kaybettim.

Gülmeyi değil,

susmayı öğrendim.

Gece olunca

yastığıma sarılıp seni hayal ederdim.

"Belki bugün gelirsin." derdim.

Her ayak sesinde umutlanır,

kapanan her kapıda biraz daha kırılırdım.

Beni üşüten kış değildi.

Kar değildi.

Ayaz değildi.

Bir annenin kokusundan,

şefkatinden, sıcaklığından

mahrum kalan küçücük yüreğimdi.

Seni sevmekten

hiç vazgeçmedim.

Sana söyleyemediğim özlem,

içimde sessizce büyüdü.

Yüreğimdeki yangın ise

hiç dinmedi.

Söyle bana, anne...

Bir evlat

annesini bu kadar özler mi?

Bir çocuk

anne sevgisine bu kadar aç büyür mü?

Neden başımı

dizlerine koyamadım?

Neden soğuk duvarlar

beni senden daha çok tanıdı?

Bugün büyüdüm derler.

Oysa içimde hâlâ

annesini bekleyen küçük bir kız yaşıyor.

Hâlâ üşüyorum, anne...

Çünkü insanı

kış üşütmez.

En derin soğuk,

eksik kalan anne sevgisidir.

Belki büyüdüler,

ama içindeki

hasretleri hiç büyümedi.

Ömürleri boyunca

tek bir cümlenin sıcaklığını beklerler:

"Gel yavrum..."