Ceketimizin Önünü İlikleyelim

      Efendime söyleyeyim öyle zât-ı şahaneler var ki...

     Samimi, esprili yorumu bile anneciğine küfür etmiş gibi celallenerek karşılayan, övgüyle yergiyi bile karıştırabilen...Kendini ve ürünlerini dev aynasında görüp mükemmel şair, yazar adleden...

    İyi yazmayı yazdığı yıl sayısı ve istikrar yani sıklığıyla ölçen...

   Olumsuz eleştiriye tahammül edemeyen...

   Böyle şahıs ya da şahısların ne gibi bir yazın eğitimi var merak ediyorum.

  Edebiyat tarihinin otoritesi ya da yapı taşı bile deseniz yanlış anlayabilecek potansiyelde böyleleri.

  Ben naçizane bir edebiyat öğretmeni olarak bile 'ben mükemmelim' demem bu konuda -ki degilim zaten çünkü her şair edebiyat öğretmeni, her edebiyat öğretmeni de şair değildir, olamaz.

  Şiir başka bir alan, ilgi ve yetenektir; yetenegi olan yetisi kadar yazmakta da özgürdür.

  Velhasıl kelam, böylelerine karşı önünde eğilip ceketimizi iliklemek lazım ki egoları onları mutluluk balonlarına bindirip uçursun.

  En iyisi biz onlara tebessüm ile yaklaşalım.