Savaşın Çocukları

Bir çocuğun gözyaşında kanıyordu,

Beyaz bir güvercinin kanadı.

Masum gözyaşı da 

Güvercin de kana bulanmıştı.

Kırıldı o an ellerimin gücü

Vücudumu taşımadı ayaklarım.

O sahne, yıllarca kabus düşürdü

Uyanıkken adımlarıma.

Vahşetten titriyordu bedenim.

Aklım tutuk, yüreğim donuktu,

O manzara karşısında.

Mahşer yeriydi, 

Gökten yere düşer gibi

Seriliyordu ölü bedenler,

Küçük yürekler toprağa.

Savaşı çocuklar hiç hak etmemişti.

Hayallerinden, geleceğinden vurdular onları.

Anneler feryad figan...

Göğsüne basıyor, 

Kanlı, minik, cansız bedenleri.

Ayaklar altında eziliyor yavrular.

Haykırışlar silah seslerine karışıyor.

Olmasa dünyada savaşlar,

Analar ağlamasa...

Sussa hırsın, paranın, çıkarın sesi.

Gül bahçesinde çocuklar oynasa...

Hangi günahın bedeli bu?

Kim reva gördü bunu çocuklara?

Ne gündüzüm kaldı, ne gecem

Bir damla uyku girmedi gözüme

O vahşet anlarından bu yana.

Hangi bahane avutur bilmem 

Şimdi, bu yangın yeri yüreğimi?

Kim çok gördü çoçuklara yaşamayı?

Olmaz olsun!

Kahrolsun savaşlar!!!