Olmadı

Bir hırka ördüm sabırdan, kolları hep eksik kaldı, 

Hangi kuyuya eğildiysem, göğümün mavisi çalındı. 

Ne yana baksam aynı hüzün, aynı kırık pencere, 

Bir ömür serdim de ayağına, sığamadım bir kenara.

Bileklerimde tükenişin mor salkımlı sessizliği, 

Yaralı bir kuş gibi kanat çırpar içimdeki giz... 

Ne yapsam, hangi taşa sürtsem bu kör bıçağı, 

Yaranamadım; bir türlü dolmadı bu ömrün sığınağı.

Şimdi tozlu raflara kaldırıyorum bu divane inadı, 

Gidenin arkasından bakmak, aşkın en acı imtihanı. 

Seni kaybetmekten korkmayan o taşa dönen kalbe, 

Veda ettim ey yâr, düşerken gölgem bu viran şehre.