Mor Yalnızlık

Çaresizliğin sancısı bu,

Dermansız ve perişan.

Bileklerimde mor bir yalnızlık,

Tanrı’nın unuttuğu bir sokakta,

Yırtılmış bir cümlenin son çığlığıyım.

Geceyi kanatarak büyüyor yankım,

Sokaklar daralıyor, duvarlar sağır.

Bir bıçak gibi saplanır göğsüme zaman,

Tüm kapılar yüzüme kilitli,

Hiç kimseden geçmeyen bir kavşaktayım.

Ve şimdi,

Kendi sesimde boğulurken ben,

Bak yüzüme, ey kırık ayna:

Ben adamlığımın ölüsünü taşıyorum omuzlarımda,

Görün artık;

İçimde patlamayan son mermiyim!