Sensizliğin Kimsesizliği

Pazene sarmalanmış bir aşk bu,

Narin, kırılgan ve bir o kadar derin.

Sokakta yürürken birden bire

Aklına düşer ya insanın o gülüşü,

Gözleri doldu dolacak, bilmez kimse.

Bir kibrit çöpü kadar yalnızsam,

Bilesin ki sensizlikten bu mahzunluk.

Ceketimin düğmesi kopmuş, rüzgâr üşütmüş;

Ama asıl içimi üşüten,

Sensiz geçen bu akşamüstü.

Geçip gidiyor ömür dediğin,

İki kelam edemeden hasretinle.

Ne bilsin ellerim sensiz bu kadar üşümeyi,

Ne bilsin bu bomboş sokaklar,

Seni böylesine deli gibi sevdiğimi.

Bir bankta unutulmuş ekmek kırıntısı,

Serçeler telaşlı, gökyüzü gri...

Cebimde üç beş kuruşluk umut,

Yürüyorum rıhtıma doğru yavaşça,

Ayakkabımın tıkırtısı ve senin adın yoldaş bana.

Yalnızlık dediğin ne ki şu dünyada?

İki yudum çay, biraz da adınla demlenen hüzün.

Nasıl da akıp gidiyor zaman sensiz,

Durduramıyor insan kendini,

Geriye sadece sana doyamamış bir yürek kalıyor.

Akşam ezanı okunuyor uzaktan,

Lambalar yanmaya başladı teker teker.

İçimde çocuksu bir sızı, bir büyük özlem...

Bile bile ateşe yürür gibi,

Seni sevmek de güzel şey vesselam.