Vatandaş Sahipsiz Değildir

Yüzlerce, binlerce yazar ülkede yaşanan sorunlara dikkat çekmektedir. Bunların bazıları, yalnızca sorunlara işaret etmekle kalmayıp çözüm önerileri de sunmaktadır. Yazarların yanı sıra çok sayıda okuyucu da olumlu yorumlarla katkıda bulunmaktadır. Bilinçli ve samimi okuyucuların bu katkıları haberlerde de görülmektedir.

Yazıların içeriği çok geniş bir yelpazede yer alsa da bunların büyük bir kısmının muhatabı yerel veya ulusal idarecilerdir. Bu yazıların muhatabı olan idareciler, kendilerine yöneltilen eleştiri ve suçlamalardan kısmen de olsa haberdardır.

İdarecilere yapılan yapıcı eleştiriler aslında bir nimet olarak değerlendirilmelidir. İnsan bazen eksiklerinden ve hatalarından habersiz olabilir. Yanlışlarının farkında olmak, bu hataları düzeltmeye imkân sağlar. Eğer bir yanlış anlaşılma söz konusuysa, bu durum da yapılacak açıklamalarla giderilebilir. Samimi idareciler için medya bu yönüyle gerçekten büyük bir fırsattır.

Yazılan onca yazı ve yorumun hiçbir faydası olmadığını söylemek haksızlık olur; ancak genel kanaat, yapılan eleştirilerin ve sunulan çözüm önerilerinin idareciler tarafından yeterince ciddiye alınmadığı yönündedir. Oysa bazı eleştiriler hayati önem taşımaktadır.

Buna verilebilecek en basit örnek, sokak köpekleri sorunudur. Sokak köpeklerinin saldırıları sonucu çok sayıda insan, özellikle de çocuklar hayatını kaybetmiştir. Yaralanan ve hâlâ travma yaşayan insanların sayısı ise en az yüzlercedir.

Bu kadar önemli bir konuda, sokak köpeklerini toplamamakta ısrar eden idareciler olmuştur. Sokak köpeklerinin yanı sıra, vatandaşın sağlığını tehdit eden çöp toplama ve sağlıklı içme suyu sağlama gibi hayati konularda da pek çok idareci yapılan eleştirileri ciddiye almamıştır. Bazı idareciler hakkında dile getirilen yolsuzluk, usulsüzlük ve benzeri iddialara ise değinmeye bile gerek yoktur.

Hayati veya genel sağlıkla ilgili konularda yapılan bu haklı eleştirilere insanlar nasıl duyarsız kalabilir? Bu vurdumduymazlığın gerekçesi ne olabilir? İdareciler söz konusu sorunlardan habersiz olamazlar ya da sorumlu oldukları şehirlerden çok uzak, gerçeklikten kopuk bir hayat sürüyor da olamazlar.

Bu duyarsızlığın birçok sebebi olabilir; ancak burada yalnızca birine değinilecektir. Duyarsız idareciler, yaptıklarının yanlarına kalacağını düşünüyor olabilir. Vatandaşa kıyasla çevreleri, makamları ve imkânları sayesinde daha güçlü olduklarını zannedebilirler. Bu yüzden vatandaşın kendilerine hiçbir şey yapamayacağını düşünüyor olabilirler.

En kötü ihtimalle vatandaşın devlete şikâyet edeceğini ve bu şikâyetin kendilerine zarar vermeyeceğini düşünüyor da olabilirler. Geniş imkânlar sayesinde dokunulmazlıklarının olduğunu sanıyor olabilirler. “Yolsuzluk, usulsüzlük, adam kayırma, devlet imkânlarını şahsi çıkarlar için kullanma veya görevlerini ihmal etme gibi suçlamalar bize dokunmaz” diye düşünüyorlarsa, büyük bir yanılgı içindedirler.

Devletin en küçük bir rüşveti bile araştırmaya her zaman gücü yetmeyebilir; ancak vatandaş asla sahipsiz değildir. Vatandaşın Yaradan’ı vardır, Rabbi vardır.

Zerre kadar iyiliğin karşılığı verileceği gibi, zerre kadar haksızlığın da hesabı mutlaka sorulacaktır. Vatandaşa yapılan en küçük bir haksızlık bile karşılıksız kalmayacaktır. Bu gerçeğe inanmamak ya da önemsememek hiçbir şeyi değiştirmez.