Bırak Kalsın

Bir zamanlar 

her şeyi yerli yerine koyabileceğime inanırdım;

kırılmış bir bardağın sesinden

evin bütün çatlaklarını anlayan 

ve susarak da olsa 

duvarları ayakta tutan biriydim.

Oysa insan,

başkalarının dağınıklığını toplarken

kendi içindeki odaların

hangi gün terk edildiğini fark etmiyor.

Bazı şeyler

zamanında söylenmediğinde büyüyor;

bir söz, boğazda yıllarca bekleyip

bir gün suskunluğun kendisine dönüşüyor.

Bir kapı kapanmıyor mesela, 

ama insanın içinde aynı kapının gürültüsü

defalarca yankılanıyor.

Benim de 

zamanında çıkması gereken kavgalarım vardı.

Çıkmadılar.

Belki bir sofrada yutuldu bir cümle,

belki bir gecenin karanlığında

”yarın konuşuruz” denildi.

Belki de insan,

kaybetmekten korktuğu şeyleri korurken

kendini yavaş yavaş kaybetti.

Şimdi geçmişe dönüp

hangi suskunluğun kime ait olduğunu

ayırt edemiyorum.

Yalnızca şunu biliyorum:

İçimde hâlâ

söylenmemiş cümlelerin ağırlığı var.

Ve artık

her şeyi kurtarmak istemiyorum.

Bırak kalsın.

Bırak bazı hesaplar kapanmasın, 

bazı kapılar ardına kadar açık kalmasın,

bazı eşyalar başka evlerde yaşasın,

bazı insanlar kendi paylarına düşen sessizliği

kendileri taşısın.

Her şeyin bende bir karşılığı olmak zorunda değil.

Çünkü insan bazen

haklı çıkmaktan değil,

kendine geri dönmekten yana kullanmalı ömrünü.

Ben artık 

yıkılanı kaldırmakla görevli değilim. 

Bir şey devrildiyse

belki de devrilmesi gerekiyordu.

Bir şey bitti ise

belki de bitişin de 

kendine ait bir merhameti vardır.

Ne tuhaf…

Yıllarca hayatı 

iki elimle birbirine tutturmaya çalışırken

asıl düşenin

ben olduğumu fark etmemişim.

Şimdi ellerimi açıyorum.

Ne göğe doğru, ne birine uzatıyorum.

Sadece açıyorum.

Gitsin diye değil;

bende kalması gerekmeyen ne varsa kendi yolunu bulsun diye.

Belki bundan sonra 

her sabah biraz daha az eksilerek uyanırım.

Belki bir gün 

aynaya baktığımda 

yıllardır başkalarının hayatında 

kendine küçük bir yer arayan 

o yabancıyı tanırım.

Belki ona hiçbir şey sormam.

Çünkü bazı hikâyelerin

hesabı sorularla değil,

nihayet susmaktan vazgeçerek kapanır.

Ve eğer bir gün

biri çıkıp da

”Ne kaldı geriye?” diye sorarsa,

cevap vermem.

Çünkü bazı insanlar

ömürlerinin sonunda 

bir ev, bir eşya, bir isim,

bir haklılık bırakmazlar geride.

Sadece kendilerini bırakırlar.

Ve belki de 

insanın hayatta ilk kez

hiç kimseye ait olmadan

kendisine döndüğü yer, 

tam olarak orasıdır. 

Bırak kalsın.

Bu kez 

her şeyi değil, 

kendimi alıp gidiyorum.