Küskün Silgi

Unuttuk Sevilmeyi 

Çok eski bir şiir vardı aruzda.

Bilerek sustuğumuz, Arsuz sabahlarında

Unutmaya çalışılan hatıralardan sökük.

Geceden kalma ağıtlar

Zılgıt çekerdi...

Divana düşen mısralar gibi

-Kumsala boylu boyunca uzanan,

bedenlerimizden kalan,

çekilen izi, o dalgaların...-

Dizeler döküldü 

En diplerinde zamanın 

Evet 

Seni hâlâ seviyordu o,

O kalemim.

Kıtalar arası devrik

bazen her satırda duraksayan...

Bazen her dehlizde boğulan o...

Batan güneşti hayatın...

Yok olmaya...

ve var olmaya yeten

hazır bir yürekti

Ve uçurumlardan süzülen,

şiirdi o

O aşktı...

Kanatları yoktu artık...

Kumsallarda boğulan 

Yüzgeçler

Yengeç gözlerine 

Kıskacı koca bir zamana kalan,

yüklemdi o.

Sevdik....

Edilgen sayılmayan cümlelerde 

Dört hece sanılıyorduk hâlâ...

Ve renkli kalemleri gecenin,

boya avuntusu kadar soluk karanlıkta...

Bir deniz çizmek kolay değil, karalama kağıda

Hayata aciz soyunuyorum

fırçam, kalemime eğik...

Ak pak...

Yunmamış kelimeleri yazmak kolay

Duyguya bastırılmamış geceler,

ağartılmamış sabahlar kadar kör..

Yaşadığımız dünler

yarınların karanlığı gibi silik

Silgim...

Deniz tuzuyla aşikâr;

Nizamı,

Niyazı,

Nazımı...

Soluk bir şiirdi aşk.

.......

Griye düştü her satır, ve her sabah

Azdan azız

azalıyoruz

birazdan biraz duruluyoruz...

Susmaktan vazgeçtik

karalanıyoruz

rengarenk kör bir zamana

küskün silgim,

Ben de Fuzuli bir söylemim hemhal

Siyah bir kağıda...

Ama olmasın m?

Ol

sun mu?

Sevilmeyi

Unuttuk sevmekten.

Tcpassenger

Çankırı/Anadolu Kokulu zaman