Deli Miyim

'DELİ MİYİM'

Dün gece ansızın düştün aklıma.

Gece sessizdi.

İnsan bazı gecelerde yalnız kalmaz;

geçmişi de yanına oturur.

Ben de öylece oturuyordum.

Ne seni çağırdım,

ne seni düşündüğümü sandım.

Ama bazı insanlar vardır;

unutulduklarını düşündüğün anda gelirler.

Bir kelimenin arasından,

bir sessizliğin içinden,

bir anının gölgesinden çıkarlar.

Sonra insan kendi kendine sorar:

Neden?

Neden yıllar sonra bile bazı isimler kalbin kapısını çalmaya devam eder?

Belki mesele bir insan değildir.

Belki mesele, o insanın bizde bıraktığı eksikliktir.

Çünkü insan çoğu zaman kişileri değil,

onlarla birlikte kurduğu hayalleri özler.

Yarım kalan cümleleri,

sorulamayan soruları,

verilemeyen cevapları...

Zaman geçer.

Hayat değişir.

İnsan değişir.

Fakat bazı duygular değişmez.

Bir odanın köşesinde unutulmuş

eski bir eşya gibi dururlar.

Görmezsin.

Dokunmazsın.

Ama orada olduklarını bilirsin.

Bazen düşünüyorum...

Deli miyim?

Yoksa insanın içinde taşıdığı bazı yüklerin adı henüz konulmadı mı?

Belki de akıl ile kalp arasındaki

en büyük kavga budur.

Akıl unuttuğunu söyler.

Kalp inanmaz.

Akıl kapıları kapatır.

Kalp bir pencereyi açık bırakır.

Sonra bir gece gelir...

Hiç beklemediğin bir anda,

yıllardır sustuğunu sandığın

duygular konuşmaya başlar.

İşte o zaman anlar insan:

Bazı vedalar yaşanır,

ama tamamlanmaz.

Bazı insanlar gider,

ama yok olmaz.

Bazı hikâyeler biter,

ama insanın içinde yaşamaya devam eder.

Belki delilik de bu değildir.

Belki delilik,

geçmişe takılı kalmak değil,

insanın kendine rağmen hâlâ hissedebiliyor olmasıdır.

Çünkü hissetmek,

bazen unutamamaktır.

Bazen affedememektir.

Bazen de hiçbir şey istemediğin hâlde,

bir ismin gecenin ortasında

gelip yüreğine oturmasıdır.

Sonra insan, bütün bunlardan sonra

sadece şunu sorar:

Deli miyim?

Yoksa insan olmak biraz da böyle bir şey mi?