İnsan Ait Olmalı

      Ne güzel demiş Can Yücel ait olmalı insan bir şeylere, gökyüzüne mesela uçsuz bucaksız çatıların gökyüzüyle birleştiği yerlere, renklere sarılmalı insan turuncuya mesela ya da pembeye ait olmalı gökkuşağının yedi rengine. Ne çare ki insan dediğin önce kendine ait olmalı.

İnsanlara ait olmayacaksın bu devirde o olmazsa yaşayamam demeyeceksin, demeyeceksin işte, yaşarsın çünkü o olmadan da güneş senin için doğar en parlak yıldızlar senin için parlar, bilirsin. Adamayacaksın bütün hayatını senin gibi etten kemikten olan biri için, senin gibi nefes alan senin gibi yaşayan biri için harcamayacaksın on yedi, on sekiz, on dokuz yaşını.

Prangalar eskitmeyeceksin ya da Ahmet Arif misali zincirlemeyeceksin senin için atmayan bir kalbe kabini, sana ışıldayarak bakmayan gözlere esir etmeyeceksin kendini.

(şimdi sıra bende)

Bozarım düzenimi yeniden. Severim mesela ansızın, bir sabah kahvesinin buharında kim olduğunu unuttuğum bir şehri. Ya da tutunurum bir martının kanadına ve akşamı yırtarcasına bağırırım bağırmam gereken her şeyi. Zaten susmak da bir dildi, öğrendim senden. Ama şimdi sıra konuşmakta. Anlıyor musun? Ahmet Arif'in dediği gibi değil. Hapishanenin avlusunda güneş falan değil. Benimkisi daha kalleş. Daha insanca. Mesela pazartesi sabahı işe gitmeyi seçmek. Ve bunu kimseye haykırmamak. Can Yücel'in anladığı gibi anlıyorum artık: Ait olmamak da bir ait olma biçimiymiş. Çatıların gökyüzüne değdiği yerde durunca bir insan, kendine yetiyormuş. Yetmese de yetmiyormuş gibi yapmamayı öğreniyormuş. Sen sevmedin. Sorun değil. Ben seve seve unuturum seni. Ama önce son bir kez daha sarılırım turuncuya. Turuncu anlar beni. Turuncu senden iyi bilir: bir insanın en güzel rengi kendi seçtiği renktir. Ben kendime kalıyorum. Ucu açık, hesapsız inadına ve en çokta yaşanmamış gibi.