Yanımda Sen Olmayınca

Ne de güzel demiş sensizliğimin sol yanı;

Yastığım döşeğim taştandır,

yanımda sen olmayınca,

halim beterdir soytarıdan,

yanımda sen olmayınca.

Gecelerim zifirden de karadır,

gözyaşlarım daha kanlı,

sırtımdaki kamburum daha da ağırdır

yanımda sen olmayınca.

Sabahım zehirden de acıdır,

her nefesim bir ihanet.

Güneş bile bana yabancıdır,

yanımda sen olmayınca.

Aynam bana bir yabancı gösterir,

kahkahalarım sahte, sessizliğim çığlık.

Bu şehir bana dar, bu ömür bana zindandır,

yanımda sen olmayınca.

Rüzgâr hep arkamdan eser,

bülbül gülüne küsmüş de suskun.

Zaman geçmiyor, sanki her şey beter,

yanımda sen olmayınca.

Ellerim bomboş, kollarım yorgun,

gölgem bile benden kaçar oldu.

Aşk dediğin bir yalanmış meğer,

yanımda sen olmayınca.

Ne bir neşe kalır ne de bir telaş,

her şey bir hiç, her an bir yas.

Dostlarım bile bana yoldaş değil,

yanımda sen olmayınca.

Ve işte en acısı, en derini;

varlığın yokluğundan beter.

Sen yoksun diye dünya daralır,

yanımda sen olmayınca.

Sensizlik, sensizlikten de beter...