Babamın Gölgesinde Büyüyen Bahçe

Bugün Babalar Günü.

İnsan böyle günlerde kalbinin tavan arasına çıkarıyor merdiveni.

Yıllardır açılmayan sandıkları karıştırıyor.

Ben de çıktım.

Tozlu rafların arasında çocukluğumun sesine rastladım.

Bir köşede dizleri yaralı bir kız çocuğu oturuyordu. Düştüğü yerden çok, kalkarken duyduğu sesi hatırlıyordum.

Bir şeyin yok.

O zamanlar bu cümleyi sert sanırdım baba.

Şimdi anlıyorum, sen merhametini bile taşın diliyle konuşan adamlardandın.

Sen sevgiyi çiçek gibi açmadın hiç.

Bir bahçıvan gibi de göstermedin.

Ama yıllar sonra fark ettim, içimde büyüyen bütün ağaçların kökü aynı toprağa dayanıyormuş.

Sana kırgın olduğum günler oldu.

Bazen içimde, camı çatlamış bir pencere gibi eski sesler uğuldadı.

Keşke dedim, biraz daha sarılsaydın.

Biraz daha anlatsaydın.

Biraz daha görünür olsaydın.

Ama insan büyüdükçe görüyor.

Bazı adamlar sevgilerini kelimelerin cebinde taşıyamıyor.

Onlar ev yapıyor.

Fatura ödüyor.

Gece uykularından eksiltiyor.

Yorgunluklarını kimseye göstermeden ömürlerini tuğla tuğla örüyorlar.

Ve bir gün dönüp baktığında, sana sarılmayan o adamın aslında bütün hayatı boyunca sen düşmeyesin diye ellerini yere serdiğini anlıyorsun.

Şimdi sana baktığımda baba,

gözlerimde ne yalnızca minnet var ne yalnızca kırgınlık.

Sen benim içimde fırtınadan sonra ayakta kalan bir ağaç gibisin.

Bazı dalların kırık.

Bazı yerlerinde yıldırımların izi duruyor.

Ama köklerin hâlâ toprağın kalbine uzanıyor.

Ve ben, gölgesinde büyümüş bir çocuk olarak biliyorum.

Her ağacın altında çiçek açılmaz belki.

Ama bazı ağaçlar vardır, sadece varlıklarıyla bir bahçeyi ayakta tutarlar.

Bugün sana söyleyemediğim bütün cümlelerin yerine şunu bırakıyorum.

İçimde hâlâ çözülmemiş düğümler var baba.

Ama sevgim, o düğümlerin arasından geçmeyi başaran bir nehir gibi.

Ve hangi mevsime savrulursam savrulayım, çocukluğumun ufkunda sen hâlâ dimdik duran o eski çınarsın.