Enkazın Altında Nabzım Atıyor Hâlâ

Beni hayata çağırma hemen.

Biraz daha kalayım içimde çöken o eski binanın altında.

Henüz bütün enkazımı saymadım.

Henüz hangi duvarın altında kaldığını bilmiyorum gülüşümün.

Çünkü uzun zamandır içimde yaşayan şey bir hüzün değil, 

kendi küllerini yiyerek büyüyen isimsiz bir yaratık.

Geceleri gelip kalbimin çevresine yuva kuruyor.

Sabahları ise sanki hiçbir şey olmamış gibi kanat izlerini topluyorum yastığımdan.

Ben bir kadınım.

Göğsümün içinde, yıllardır varamadığı limanların haritasını taşıyan batık gemiler yüzüyor.

Her biri başka bir vedanın yüküyle dolu.

Her biri, bir zamanlar kalmalısın demeye utandığım bir aşkın mezarı.

Bazen aynaya bakıyorum.

Yüzümde annemden kalmış ışıklar, gözlerimde benden geriye kalan karanlık.

İnsan kendine de yabancı kalabiliyormuş meğer.

Bir gün kendi kapımı çaldım da açan olmadı içerden.

O gün öğrendim yalnızlığı.

O gün, kemiklerimin içine kadar işleyen sessizliğin nasıl bir iklim olduğunu.

Şimdi ne zaman yağmur yağsa

gökyüzü değil,

içimde yıllardır susuz bırakılmış çocuk ağlıyor.

Ne zaman bir kuş sürüsü geçse

kanatları değil,

yarım kalmış gidişler çırpınıyor içimde.

Ve ne zaman bir kadın güldüğünde saçlarının arasına güneş dolsa,

ben kendi karanlığıma dönüp bakıyorum.

Çünkü bazı insanlar mutluluğu yaşamaz.

Onu uzaktan geçen bir tren gibi seyreder.

Ama yine de.

Bütün bu yıkıntının ortasında

ölmeye yanaşmayan şeyler var içimde.

Pas tutmuş dualar.

Külün altında nabız atan korlar.

Kimsenin bilmediği bahçeler.

Ve yıllardır açılmamasına rağmen

çiçek olmayı unutmayan tohumlar.

Belki kurtulmayacağım.

Belki tamamlanmayacağım.

Belki hayat dediğimiz şey eksik kalmanın başka bir adı.

Ama bir gün

kaburgalarımın arasında sakladığım o gizli mevsim

taşacak.

Ve herkes çiçekleri konuşurken

kimse görmeyecek. 

Onları büyüten şeyin

benim yıllarca sustuğum acı olduğunu.