Bir Duruşu Bir Ruhu Bir de Şahsiyeti Olmalı İnsanın

Hayatı anlamsızlaştırıyorsun, sen sefil cihanda saklı nemrut ve isyankâr kadın ve adam.

Renkler bozguna uğratıyor geceyi

Karadan bozma bir elbise

Söküklerinde ölüden iklimler asılı

Şair ise nöbette

Ve elinde iğnesi

Bir bir dikerken yaralı yırtıkları

Bilmiyorlar da aslında şairin içini deştiğini

Bir girip bir çıkan iğne misali

Kalem misilleme yaparken yüreğe

Bodoslama sevebilme c/esaretini

Gösteren kimdir söyleyin şairin dışında?

Ki dışladıkları her rengi

Korumakla iştigal yüreğin neferi

Şairin içinde tuttuğu nefesi

Vermemek belki de ardı ardına

Oysaki

Verip veriştiriyor kadın ve adam

Laneti püskürtüyorlar

Hoyrat seslerinde koşan atlardan mütevellit

Elinin tersiyle ittiği bir şiiri

Bilemezler ki kaç saniyede yazdı ve içti şair tek seferde

Hizaya gelmeli cihan ve kadın ve adam

Ruhlarındaki delikleri kapatamayacakları aşikâr

Ne yapıştırıcı ne de sahte maskeler

Ruhunu boykot eden bir nefer

Adeta içinde infilak eden şehir ve şiir

Yazmadığında kalem ve şair

Küsen kendine

Gece misali gözleri değil artık

Sabahın ferinde uyanan

Gece olmadan uykuyla bağdaşan

Cümleler ve dizeler

Ederi tartışılır hani sözcüklerin

Gel gör ki

Kordan her biri

Görmeyen sahiden de körden ibaret o devasa bir çift göz

Belki de bir rehavet

İçinde yaşadıkları

Olmadığı kadar da bir rivayet

Aşk ki:

Akışkan değil

Aşk ki

Metazori hiç değil

Aşk ki

Bir iksir

Bir nefer

Bir idam mangası

Ne vücut dili ne de yalnızlığın yongası

Ruhta saklı asalet ve aşk

Ve dirayet

Her sancılandığında yürek

Ve işte şairdir getiren kelime i şehadet

Bir şiirde

Bir nesirde

Bir de hikâyelerinde

Başkahramanı olduğu tüm mealinde

Yazmakla iştigal

Aşk gibi ruhu ile hemhal

Ötesiz

Berisiz de değil asla

Asla değil sahipsiz

Sahibine duyduğu O İlahi Aşk ki

Meddücezri yüreğin

Ne bir adamla sınırlı

Ne de sıradan bir kadınla

İnsan olmak ise layığı ile

Devşiren bir hikmet ki

Devingen siluetlerde değil asılı

Varsa yoksa koruduğu insanlığı ve haysiyetini

Cebinden dökülen kuruş da değil

Kim ise kuruşluk alabildiğine uzağında

Sessiz ve asil yüreklerin asılı kaldığı

Askıda ziynet

Askıda asalet

Askıda hidayet

Askıda insanlık

Şiarı aşk ile şifa bulan

Tek düze değil

Baştan sona umuda bulanan

Ne bulanık ne sıradan

Renklerin en asili

Beyaz ve pamuktan

Bir künye ki

Sözcüklerin hükmünde

Aşkın külliyesinde

Tozu dumana katan o sessizlik ki

Hele ki şairin yerine

Rabbin ve meleklerin konuşup istişare ettiği

Nakşı belki de en tepede asılı na’şı

Bilinmezin girift sırlarında

Serden surdan sırlardan değil mi ki ibaret

Şehirlerin sultanı İstanbul gibi şahsına münhasır

Bir duruşu bir ruhu bir de şahsiyeti

Olmalı insanın

Askıda zarafet

Askıda asalet

Aşk ki en ulusu

Aşk ki korların en yakıcısı

İlahi Ateşin o tek kıvılcımı

Dahi yeter ruhları yakmaya

Elbet bilene ve anlayana…