Hoş Geldim

‘’Bu şiire başladığımda nerde,

şimdi nerdeyim?

yaram vardı, bir de sözcükler

sonra vaat edilmiş topraklar gibi

sayfalar ve günler

ışık istiyordu yalnızlığım

Kötülükler imparatorluğunda bir tek şiir yazmayı biliyordum

İlerledikçe...Kaybolup gittin bu şiirin derinliklerinde’’(Alıntı)

Bir şiire daha meylettim ve rengimi bir kere daha belli ettim.

Teyit edilmiş açık bir yaranın emaresi ve gizin sadakası ve acının mutluluğa hasreti…

Gücümden arda kalan son bir kırıntıyı dahi öğüttüm değirmende ellerimde kan ve şiir…

Bir şiire başlamıştım derken bir şiire daha:

O şiirlere başladığımda neredeydim şimdi nerede?

Ruhuma takoz koydu gölgeler aslında ruhumun çalkantısında ölümle s/özlendim.

Ölmeyi diledim ama Yaratan reddetti.

Rüyalarım çalakalem.

Başmisafiri ise canım annem.

Geceler boyu uyumadım annemin uzanan elinde asılı kaldım sandım ki beni çağırıyor sandım ki gideceğim…

Bir geceyi reşit kıldı melekler.

Bir geceyi şehit etti yaralı dilekler.

Ve direkler yıkıldı ben yıkıldım annemse sihirli değneği ölümün:

Sandım ki gideceğim…

Sandım ki annem beni yanına istiyor.

O gece akışkan.

O gece duygular yalıtkan.

O gece ağladı iki cihan annemin gözlerinden yaşlar oluk oluk akarken bir yandan okşuyordu saçlarımı ve ayakta ve başucumda: sen ağlama dercesine…

Akabinde zor bir yolculukla dans ettim aslında hayatla ve kötülükle baş etmek zorundaydım.

Başa gelen çekiliyordu…

Keşke doğduğum güne geri dönseydim.

Dönmedim.

Ama yüce Yaratan yeniden doğmama izin verdi.

Annemse uzaklarda…

Annemse sevginin sırça köşkünde ve nasıl da malum olmuştu acılarım ona.

O son gece.

Sondan bir önce.

Hayat ise bilmecelere gebe.

Aş erdi melekler acıya.

Hasrete aş erdim.

Annemse bana.

Sandım ki gideceğim ama Mevla izin vermedi.

Gittim başka diyarlara göç ettim:

Bir öç mevsimi idi adeta ama öcümü Rabbim aldı.

Yüce Mevla acılarımı aldı ve ruhun çayırlarına saldı.

O geceden sonra da annem bir daha gelmedi.

Ben de geri gelmek için çıktım uzun bir yola ve yolculuğa ve bir başıma.

Ama Allah dostları beni yalnız bırakmadı en başta yüce Huda.

Gizin peşinde.

İzin devasa kehaneti uzanan ve yol nereye götürüyordu beni bilmediğim kadar da korktuğum.

Vakit.

Ve ruhumun altına atılan o imza ve o gizemli akit.

Mutluluk ise bir rivayetti.

Aşk ise çalakalem yüreğime uğramayan çünkü kendi derdime düşmüştüm.

Yere de.

Ama dizlerim yaralı kalktım yenide ve doğruldum ve diklendim şeytana.

Dillendim.

Dilemmasında hüznün acımdan kilitlendim.

Kilit vurmuştum bir kere hayata ve sabık aşka

Oysaki aşk burnumun ucunda ve de imkânsız.

Varsın olsun çünkü tutunmuştum yeniden hayata.

Bir gecede dünyam değişti.

Bir günde devriâlem.

Rengim beyaz.

Alnım ak.

Ve geri döndüm beklediğimden de çabuk yine de gelin bir bana sorun neydi çabuk olan neydi geçe kaldığım.

İmkânsızlığın çeperinde mümkün kıldı yüce Yaratan ve şerh düştü kadere:

Ve işte bir günde ansızın yeniden doğdum:

Sil baştan hayat…

Hoş geldin Gülüm…

Hoş geldim.