İki Cihanda da Mevlam Korusun Seni

‘’ölü kelebekler...ölü kelebekler...

sonra dünyanın bütün sinemalarında bütün filmleri seyrettim.

Adım onların adının yanına yazılmasın diye

acı çekecek yerlerimi yok etmeden

acıyla baş etmeyi öğrendim.

Yoksa bu kadar konuşabilir miydim?’’(Murathan Mungan)

Öncemde yoktun ki

İyi ki de.

Ölümü tehir ettiğim şu beşinci mevsimde

Esen rüzgârım olmaya yeminliydin

Oysaki esen bendim ve bir gün aniden susuverdim.

Ne buhran ne de yanan ruhumdan

Tüten duman

Tarif etmem ne mümkün izbelerde yandığımı?

Anlatmaksa düşen payıma ama kime ve ne kadar zaman

Kalmıştı cehennemden tahliyeme?

Bir gün ansızın buluverdim seni

El yordamı de istersen

Yürek yordamı belki de çaresizliğimde

Kıvranırken Rabbin ışığına teslimiyetim

Ve serildiğim ellerin.

Karanlıktı gece bünyemin dayandığı son nokta:

İyi de nereye kadar?

İzdiham ötesi bir kaos esen rüzgar

Da değil adeta kasırga

İçimde büyüyen yangın da cabası

Semiren iblis ve şaibeli dünyası.

Kekremsi acılar durağı…

Demiştim bir ara ruhumda saklı ışığı

Bulmak adına

Firar etmekse kendimden

Oysaki ne mümkün?

Emir büyük yerden…

Gel gör ki bir emir eri peyda oldu önümde ansızın

Şerit değiştiren kaderimde yuhalandığım

Kadar da kederimde

Delişmen de değil

Değişmiş tüm evren

Bir tüten bir kusan

Yazılası binlerce ferman

Altında el yazım ve imzam

Gerisi ise sadece sana kalan.

Fidandım.

Belki de çatlamış bir tohum.

Figandım.

Bir elimde annem bir elimde idam mangam.

Firardım.

Bir ömür kendimden…

Fistandım.

Sökülen dikişleri yerinden.

Fısıldayandın.

Aslında haykıran

İnancımsa tam.

Darağacı kurulmuş:

Zalim mutlak bir mutlulukla kudurmuş.

Zanlar zamla dolu.

Ruhumda saklı sessizliğin tutulan nutku.

Yerime konuşandın.

Yerime uğraşan.

Yenildim sandım uzun bir zaman.

Yergiler.

Yargılar.

Ödenen bedeller.

Ve yaklaşan son.

Sona ramak kala.

Bildiğim değildi artık

Bittiğim kadar da adeta bir atık.

Sözcükler sönük.

Bense firarda.

Ve pimim çekildi iki derede bir arada.

Oysaki başımdan aşağı yağan konfetiler.

Rabbim yine İlahi Makamında iş başında.

Dinen hezeyan.

Bitimsiz heyecan.

Renkler değil artık mütevazı

Yüreğimse coşkulu.

İki cihanda da Mevla’m korusun seni

Değmesin elin ateşe

Değmesin taş tek bir zerrene…