Adım Yok Benim

Düşlerim tekil yalnızlığım ise çift haneli çekirdek çitleyen komşu kadına yabancıyım gözlerimdeki hüznü ruhumun kuyusuna akıttığım her yaz gecesi yazgıma yazıldığım kadar yazmaya doyamadığım: ah, ne olurdu kaderimi el yazımla yazsam al yazmasında köylü kızın ruhumu bir Çingeneye satsam ve karşılığında bir avuç dolusu mandal alıp da taksam kulaklarıma küpe misali her çocukluğumu andığımda ne olurdu sanki annem yanımda olsa.

Düşlerim zikir.

Mevsim zifir.

Sözcükler iksirli ve göğsümde saklı kalelerim:

Her biri kumdan değil sanki asla da kuradan çıkmadığı gibi Kuran sayesinde dayandığım şu sefil yaşamın dayatmaları.

Mevsim kasıtlı ihbar ediyor ruhumun esintisini ve yine uyumsuzum mevsime gökte güneş içimde buzullar şerh düşülesi bir isyan benimki ruhumu nasıl da mahmuzlar.

Göğsümde devasa bir şarapnel parçası dünden yadigâr.

Acının emaresi yazmadığımda tokat gibi ruhumu dağlar.

Mizacım yitik.

Mealim yok.

Sözcükler kavruk.

Aşkın hitabesi yok ithaf ettiğim ise sadece aşk mademki aşka bağdaş kurdum bir ömür ve de aşka âşık o halde yazmadan geçemedim bu gün yine.

Aşk.

Hatıraların bütünü.

İsimsiz kahramanlar sicili.

Katık ettiğim ömre sözcüklerse yükseltmekte çıtasını.

Öznem yok.

Mealim yok.

Mizacım kayıp.

Beni bana sunan yok.

Dünde kaldım sadece en son yaşadığım o on beş günde asılı kaldım.

Kayıp bir mecra ve kayıp ruhlar külliyesi bense bir avize gibi asılıyım göğün bağrında ve ağrıma giden ne varsa yittim ben o on beş günün zarfında.

Ölüm desen değil.

Yeniden doğmak değil.

Araf’ta kalmak hiç değil.

Yoklukla iştigal ve cesaretimi toplayıp da tek kelime çıkmazken ağzımdan.

İştigal olduğum bir eziyet ve dediler ki:

Benmişim yaşanası bir meziyet.

İşinin ehli akıl ehli…

Ölümün redifi.

Yalnızlığın tini.

Ve kayıp ruhlar cehennemi.

Cennetim de yitik annem gittiğinden beri.

Cehennem belki de tek lüksüm ölüm öncesi yaşadığım kadar hayatın tutmaya çalıştığım o sefil muhasebesi.

İzdivacına talibim duyguların hem neşrinde hem nesrinde katık ettiğim şiirlerin tozu dumana katma ihtimaline de varım ve ben yazdığım kadar mutlu ve vakur bir varlığım.

Yazmadığım o on beş gün imtina ediyorum yaşadıklarımı ve yaşattıklarını aslında yaşamak değil ölümle restleşmekti benimkisi ve cahil tayfası insanların cesaret buldukları sadece akıl karı mı?

Renkler.

Karanlık.

Griden binalar.

Sözcükler kayıp insanlar tutuk.

Adım yok benim olsa bile itiraz ediyorum ki ben Yıldız değilim.

Adıyla yaşarmış insan ve de ismiyle müsemman tıpkı babamın da koyduğu ismimle yaşamak iken tek tesellim.

Tecelli bulan her yeni gün her yeni şiir ve ilham ne de olsa şiirlerdir benim gardım ve cennet misali yaşadığım dünyam…