Tüten Dumanı Şiirin

“Yazmak, öfkeyi örgütlemektir” der Rimbaud. 

Her düş biraz sen ve alıntılar yüreğe merhem.

Biz izotop olmayı reddediyorum renk körü değil benim düşlerim

Bir pergel de olabilirim lakin saplayacağım yüreği bulamadım henüz

Bir saplantı belki de şiire düşkünlüğüm

Önceme nazire ettiğim süklüm püklüm

Olmadığım kadar ruhumun yeniden doğduğu doğurduğu külüm

Bir güle meyleden değil bilakis gülün bizzat kendisi

Solmaktan korkan bir yemin değil

Yeniden yarınlarda açabilmenin temennisi saklı tomurcuklarımda

Ruhumun püskürtüldüğü sefil bedenim

Meylettim yarınlara düşkün hayallerim

Şükür ki ne düşkünüm ne düş ürünü

Ayan beyan gerçeğin ta kendisi

Haylice de mustarip düşlerinden

En çok da gerçeğe dönüştürmekten mustarip

Eh, kolay olmasa gerek

Her gün aç gözünü ve yeni baştan yaz öykünü

Bir hayal bir hatıra bir de fıkra misali

Şiire ve hikâyeye döktüğün kadar nefsini

Nasıl hâkim olabilirdim ki isteklerime?

Yazma güdüme yenik düştüğüm

Yaza yaza yandığımı düşündüğüm

Öykülerim ve şiirlerim ve romanlarım

Dolduruşa gelen iç sesim ve b/astırdığım 

İsyanlarım

Metruk gezegen

Ve de ganimetim

Meali olmasını dilediğim günüm ve de tüm yenilgilerim

Elbet başarıya dönük yüzüm ve hüviyetim

Külliyemde saklı binlerce mısra

Emre amade ilhamın sağ ayağı

Bastı mı da soluna

Adeta izdivacına talip olduğum kadar ilhamın

Soluksuz kaldığı varamadığı son durağı

Ve de duvağında saklı

Kıvılcımlar ve nameler ve esinti

Ruhun rüzgârı

Sessizlik iken de yoldaşı

Ses olan bir hece bir mısra

Ve işte kapışan gün ve gece

Endamlı bir misafir iken de yazdıklarım olmaz mı?

Başımın tacı

Sizler yankısını duymalısınız iç sesimin

Dış sesin baskın çıktığı günden devşiren

Yalnızlığın esaretinde şiirlerle cebelleşen

O isyanın o ihtilalin ayak sesi

Hem zararsız hem aşk dolu

Gönlün radarı ve rutubetini kurutan duru

Bir name ki dolunay misali

Evrim geçiren yüreğin meali

Öyle ki

Yazmak aşkın ta kendisi

Günden yanan dilim

Geceye duyduğum özlemim

Pişekâr sitemim elbet kendime

Ne de olsa kendim ettim kendim buldum demenin hicreti

Yazdım ve doyurdum ruhumu

Son sözü söylemeden seyrettiğin ufku

Nasıl ki saklı tuttu ruhumun nurunda

Aşina gözlerim aşikâr ateşim

Aşikâr aşkım ve neşeyim

Yeri geldi mi hüzün

Tüten dumanı şiirin

O halde buyurun ucundan siz de yiyin

En çok da bitmeyen hazzı

İnsan olmanın hası ve nazı

Yalnızlığın sinesinde saklı ne çok acı

Bildiğiniz ne ki?

Yazmakla geçer ancak ve diner suskunluğun na’şı.