Kendi Cenaze Yemeğine Yetişen Nadim Efendi

KENDİ CENAZE YEMEĞİNE YETİŞMEYE 

ÇALIŞAN NADİM EFENDI’NIN HİKAYESİ. 

Anlatacağım hikayenin kahramanı Nadim Efendi sitemiz şairi Zaralı Şampiyon’un öz be öz amcasıdır. Hikayenin ilk bölümünü bizzat şampiyonun ağzından dinledim ve tamamen gerçektir. Diğer bölümler ise benim kurgumdur. 

Nadim Efendi’nin öldüğü haberi ilçeye yıldırım hızıyla yayıldı. Zaten hasta hali biliniyordu, kimse şaşırmadı ama herkes çok üzüldü. “Vah Nadim Efendi, vah!” diyerek camilerin hoparlörlerinden salası verildi. O kadar hızlı hareket edildi ki, Nadim Efendi daha morgda gözlerini açtığında, evinde cenaze için helvası yapılmıştı bile.

Morgdaki soğuk dolabın içinde gözlerini açan Nadim Efendi, önce etrafı şöyle bir süzdü. “Demek ölünce buraya konuluyor insan” diye mırıldandı. Sonra kendi üzerindeki çarşafı fark etti ve durumu kavradı. Kalbi, ihanet edip durmuş, sonra da “Şaka yaptım,” diyerek yeniden çalışmaya başlamıştı.

Nadim Efendi, üzerinde ölü gömleğiyle morgun kapısını tıklattı. Birkaç kere nazik ve kibarca vurmasına karşılık verilmeyince vurmaların şiddeti yavaş yavaş artmaya başladı. Yine karşılık gelmeyince bu sefer araya yumruklar, tekmeler girdi. Neredeyse kapı kırılacak ama hala dışarıdan bir ses yok. 

Yumruk ve tekmelere Nadim Efendi’nin o okkalı küfürleri de karıştı. “ Ulan deyyuslar, ulan gavatlar… Açınsana kapıyı.” 

Görevli Hasan Usta, kapıyı açtığında yüzü süt beyazı oldu. “Na… Na…Na…Nadim Efendi? Sen ölüydün lan!” diye çığlık attı.

Nadim Efendi soğukkanlılıkla, “Hadi ordan gavat. Ulan ben daha ölmedim Hangi gavat beni öldü diye buraya getirdi?,” dedi.

Hasan Usta bayılacak gibi oldu ama kendini topladı. “Efendi, yakınların senin cenazeni almaya geldiler! En başta da yeğenin Şampiyon Baki efendi var. Evde helvan pişiyor, hoca fatiha okuyor, eşin durmadan ağlıyor!” dedi.

Nadim Efendi’nin gözleri büyüdü. “Ne? Ulan Daha dün sağdım, bugün cenaze merasimi mi yapıyorlar? İnsan ölünce işler ne çabuk yürüyor be!”

Cenaze evine doğru yola çıktılar. Hasan Usta, Nadim Efendi’yi arkadan ite kaka götürürken, yol boyunca tanıdıklar arabalarını durdurup “Hayırdır?” diye sordular. Nadim Efendi, “Cenazeme yetişmeye çalışıyorum,” deyince herkesin ağzı açık kaldı.

Cenaze evine vardığında, tam hocanın “Allah rahmet eylesin” dediği sırada kapı açıldı. Nadim Efendi, elinde ölü gömleğiyle içeri girdi ve “Estağfurullah, özür dilerim Hocam sözünüzü kestim ama,ben geldim!” diye seslendi.

O anda evde öyle bir sessizlik oldu ki, tavadaki helva İçin karılan unun sesi bile duyuluyordu. Eşi Fatma Hanım, üzerine tatlı dökeceği sırada kabı yere düşürdü. “Nadim! Sen ölmedin mi lan?” diye bağırdı.

Nadim Efendi, “Ölmeye çalıştım ama hasta yatağı morgdan daha rahattı, geri döndüm,” dedi.

Komşulardan Ayşe Teyze, “Anaaaaaaa… Bu herif hortlamış “diyerek odayı terketmesi bir oldu. Çıkarken korkudan ayakları dolaştığı İçin bir iki kişiyi de beraberinde yere düşürdü. 

Şampiyon araya girerek “Yav emmi! Biz senin öldüğünü her tarafa ilan ettik. Şimdi millete ne diyeceğiz? Dedi. 

Nadim efendi gürledi:

Heyt ulan şampiyonluğuna manpiyonluğuna bakmam alırım ayağımın altına. Ben mi söyledim size benim öldüğümü aleme duyurun sonra da oturun helvamı yeyin” diye. 

Yakınları şimdi cenazeye gelenlere ne diyeceğiz diye kara kara düşünürlerken

Nadim Efendi, “Ağıtı sonraya saklayın, bana bir tabak helva verin, açlıktan ölüyorum,” diyerek masaya oturdu.

Yakınlar, “Biz ne yapacağız şimdi?” diye şaşkınlıkla bakışırken, Nadim Efendi elindeki kaşığı sallayarak, “Ne yapacaksınız? Yiyin için! Cenaze iptal, ziyafete devam!” dedi.

Cenaze evi bir anda düğün evine dönüştü. 

O günden sonra ilçede “Nadim Efendi’nin cenazesine kendi gitti,” diye bir fıkra dolaşmaya başladı. Nadim Efendi ise her seferinde, “Bir daha sakın ben öldüm demeyin, çok zahmetli bir işmiş,” deyip kahkahayı patlattı.

Ve o un helvası ilçe tarihinin en lezzetli, en gülünen ” yemeği olarak hatırlandı.

Sonraki cenazelerde Nadim Efendi’yi görenler, “Hayırdır, yine kendi cenazene mi geldin?” diye takılmadan edemediler. 

Devam edecek