Nadim Efendi Artık Efsanedir

BÖLÜM 2: NADİM EFENDİ ARTIK EFSANEDİR

Un helvasından iki tabak yiyen Nadim Efendi, midesini doyurup bir de çay içtikten sonra “Eee, ben artık evime gideyim, bu cenaze evinde fazla kalmayayım, millet yanlış anlamasın,” dedi. Oysa eviydi orası, ama kendi cenazesinde misafir gibi oturuyordu.

Eşi Fatma Hanım sinir krizinin eşiğindeydi. Yüzüne su serpmiş, “Nadim, senin yüzünden saçlarımı beyazlattım! Morgdan dönüp un helvası isteyen adam nerede görülmüş?” diye söylendi. Nadim Efendi, “Canım, morgdan gelince açlık olmuyor sandım? Meğer çok oluyormuş,” diyerek omuz silkti.

Olay ilçede yayıldıkça yayıldı. Kahvede oturanlar, “Duydun mu? Nadim Efendi ölür gibi olmuş ama ölmemiş. diye anlatırken, camideki hoca hutbede “Ölümden dönmek Nadim Efendi’ye mahsustur,” diye espri yaptı. Cemaat gülmekle ağlamak arasında kaldı.

Nadim Efendi ertesi sabah hastaneye gitti. Doktor Bey, o’nu  görünce yerinden kalktı. “Nadim Bey, yanınıza geldiğimde kalbiniz durmuştu çok uğraştım ama çalıştıramadım onun için öldü diye morga göndermiştik,” dedi. Nadim Efendi, “Yanlış görmüşsünüz. Ben sadece çok derin uyudum. Morg, hastane odasından daha sessizdi, en azından sizin sesinizi duymuyordum, beğendim, orasını” dedi.

Doktor, “Peki kalbiniz?” diye sordu. Nadim Efendi, “Kalp dediğin ne ki? Durur, sonra çalışır. Benimki oyuncu, eski alışkanlık işte,” deyince doktor reçeteyi yazıp “Bir daha böyle espri yapmayın, beni kalp krizi geçirteceksiniz,” dedi.Nadim efendi “Hele şuna bak şuna bir de üste çıkıyor. Yav kalp krizi sen değil ben geçirdim” diyince ikisi de kahkahayı patlattılar. 

O gün öğleden sonra Nadim Efendi, kendi cenazesine gelenlere “Teşekkür ziyareti” yapmaya karar verdi. Kapı kapı dolaşarak, “Sağolun geldiniz, bir dahakine inşallah daha uzun yaşarım da cenazeme gerek kalmaz,” diyerek kahve ikram etti. Komşuların bir kısmı gülmekten yerlere serilirken, bir kısmı da “Nadim Efendi, Allah ölümü unuttursun da bizi böyle şaşırtma,” dediler. 

En çok şaşıran ise taziye defterini imzalayan muhtar oldu. Muhtar, “Ya ben senin ölümünü belediyeye bildirdim bile! Şimdi nüfusta ‘ölü’ görünüyorsun,” dedi. Nadim Efendi, “Olsun, yaşayan ölü olarak kalırım, bankaya borcum vardı borçu da alamazlar benim için bir avantaj. Nasıl olsa ölüyüm!” diyerek kahkaha attı.

Akşam olunca Fatma Hanım, “Nadim, bugün çok yoruldum, ben yatıyorum. Sakın gece yarısı kalkıp da ‘ben öldüm mü? diye sorma!” dedi. Nadim Efendi, “Merak etme, zaten morgdaki yatak daha rahattı, belki oraya gider yatarım,” diye takıldı. Fatma Hanım terliği fırlattı, Nadim Efendi kaçtı.Terlik gitti elektrik ampülüne dokununca ampül tuzla buz oldu. 

Fatma Hanım bağırmaya başladı

”Herifffffff nerdesin sakın öleyim möleyim deme. Karanlıktan yüreğim kopar benim. 

“Ama terliği fırlatırken ödün kopmuyordu değil mi?”

Neyseki yedek ampül vardı da Nadim Efendi ampülü değişince ortalık tekrar ışıdı. “Oh Yarabbi şükür” dedi Fatma hanım. 

“Ulan karı, benim yaşadığıma bu kadar şükretmedin alacağın olsun “.

”Öyle deme herif sen olmasan ben ne yapardım?” diye cevapladı Fatma hanım. 

O gece Nadim Efendi rüyasında kendi cenazesini gördü. Mezardan kafasını çıkarıp “Ya aslında pek de fena değilmiş, ama helvası eksikti!” dediğini gördü. Uyandığında ter içinde kalmıştı.

Ertesi sabah gazeteciler ilçeye akın etti. “Morgdan Dönen Adam” manşetiyle Nadim Efendi’nin fotoğrafı basıldı. Nadim Efendi, gazetecinin birine “Siz ‘ölümden dönen’ değil, ‘helvasına yetişen’ yazın,” dedi.

Artık ilçede herkes Nadim Efendi’ye “Diri Diri Nadim” lakabını takmıştı. İlçenin en ünlü siması olmuştu. Çocuklar sokakta “Nadim Amca, ölünce bana da haber ver de helvanı yiyeyim!” diye bağırıyordu.

Nadim Efendi ise her sabah kahvesini yudumlarken “Ne güzel işte, ölünce bile cenazemde helva karıldı. Keşke sağlığımda daha sık helva verseler,” diyerek keyfine baktı. Ve o gün ilçede bir taziye evi açılsa, Nadim Efendi’nin ismini duymayan kalmayacaktı. 

Devam edecek