Yaprak da Benim Çiçek de

Sakıncalı sözcüklerim var ruhumun atlasında yüreğimin lügatinde:

Aşk gibi.

Özlem gibi.

Hüzün gibi.

Metaforlara değişmem yine de imgeler kılavuzum şiirler bir ömürlük hasretim.

Kelamım var söylemeden duramadığım; selamım var hem de nasıl yitik.

Kılı kırk yaranlardan değilim severken bu da benim patavatsızlığım.

Simyacı yüreğimle konduğum ne çok dal ne çok insan en çok da sevmeye özlemim.

Ara sıra ihmal ettiklerim de var en başta kendimi.

İsyanım kendime yalnızlığımı gagalayan kuşlara istirham ediyorum:

Lütfen dalıma konmayınız…

Demekten elbette imtina ediyorum çünkü ben çiçeğim ve kuşlardır renklerimi sunan dallarımı büyüten kökümü sulayan sevgileridir.

Ama her ne kadar çiçek olsam da insanım ve insan olduğum için dallarımı kolaylıkla kırıyor diğer insanlar ve çiçeklerimi koparıyorlar.

Umursamıyorum artık biçim değiştirebilirim.

Umudumu savsaklıyorlar elbet ertelesem de bazı şeyleri yüksünmüyorum ne yaşamaktan ne de acı çekmekten.

Ölümsüzlüğe nazire yapıyorum öykündüğüm tüm güzellikler nasıl ki kutsalım ve kodaman hayallerimin de izdüşümü…

Ölmeden değil öykünmeden değil yazmadan ruhum iyileşmiyor en azından bir süreliğine yazdıklarım merhem oluyor yarama.

Yamadığım bir hayali gerçek kılabilme lüksüne de hep sahip oldum elbet bahşedene duacıyım yoksa nasıl ayakta ve hayatta kalabilirdim ki hayallerimi gerçek kılmasam?

Ve nasıl ayakta kalırdım kötülüğü ve nefreti görmezden gelip de ötenazi yapmasam?

Naziler gibi rap rap rap yürüyor komutlar:

Önce giden bir komutan.

Arkada pişekar yolcular ve dualarım.

Edimlerim sınırsız değil elbet en azından rehaveti solukladığımda hayallerimi sihirli değneğimle eyleme dönüştürüyorum bu da yazın dünyasında bir ayrıcalık çünkü gündelik hayatta ve alışageldiğimiz dünyada böyle bir imkanı yok insanların ama imkan dahilinde olmasa da kötülükler ve nefret yüzünde kainat genelinde kaos yaşanmakta.

Mermerden mezar başlıkları var ölmeyen çocukların.

Ve kimsesizler mezarlığına gömülü ölen sahipsiz çocuklar.

Adaletsizlik diz boyu.

Renkler soluk ve soyut.

İnsan izlekleri somut olmasa da fazlasıyla herkes birbirinin aynı ve rötuş yapamadığım kötü karakterler sudan bahanelerle iyiliği alt etmekte.

Bir angarya ki yaşanan sormayın gitsin.

Ruhumun ipleri Tanrının elinde ve inanılmaz minnettarım Rabbime çünkü beni yaşatan ve ayakta tutan sadece ve sadece O.

İnsanlara kalsa çoktan göçmüştüm zaten göç etmem için ellerinden ne geliyorsa yapsalar da yüce Yaratan hep buna engel oldu.

Melek değilim.

Peri Padişahının kızı olabilirim çünkü ayrıcalıklı bir hayat sundu bana ailem ve çok sevildim elbet onlar yitene değil.

Ve geride kalanlarla yetindim.

Ama olmadı.

Çünkü nefret ve ihanet idi onlara eşlik eden.

Sussam da olmadı.

Susmadım bu yüzden susmaya da niyetim yok elbet asaletim ne derece izin veriyorsa konuşmama.

Konuşmasam bile duruşum ve yazdıklarımla yanıt veriyorum evrene ve gelen mesajları ters yüz edip sil baştan bir hayat yaşatıyor bana evren.

Delişmen rüzgâr yine esti gürledi bu gün içimde.

Az evvel dindi.

Oysaki durgun bir hava üstelik çok sıcak ve yaprak kımıldamıyor.

Ama dedim ya yazımın başında:

Yaprak da benim çiçek de solsam bile yeniden açmayı nasıl başarıyorsam artık.

Üstelik fazla sudan ve sevgiden asla çürümem asla da çürümez insanoğlu yeter ki sevginin ne olduğunu bilsin sevmese bile sevenlere saygı duysun rıza göstermesine de gerek yok hani ne de olsa:

Sevgi, kâinatın ve hayatın ortak ve temel dili…

Sevgiyle kalın.