Asma Katı Yalnızlığın

Bir başkaldırı bir sağaltım bir yanılsama

Durakta bekliyorum ilhamın yittiğine inandığım

Son durakta.

Peksimet tadında bir şiir ısmarlıyorum evrene

Pişkin ve pişekar sevinçler değil acıların furyası

Ölümle sevişen meleklerin son ikazı

Asma katındayım yalnızlığın

Derme çatma değil lebiderya kulübem

Kimine göre devasa

Kimine göre sıradan

Acımla hemhal

Bekleyişimin sonlanmadığı

Ve o yanan ikaz lambası

Lambada yapıyor kadınlar

Adamlar kayıp ve istişarede dedikodu avcıları

Cadı avına çıkmış bir geyik

Kendi boynuzlarına asılı ruhu ve feryadı

Dikiz aynasındayım yalnızlığın

Hayli sessiz hayli sıradan

Farkındalığın teyakkuzunda saklı bir mısradan

Bozma hayallerim var

Şiir sarmalında kendime ihanet ettiğim her sözcük karnavalında

Yarına çıkar mı bu şiir?

Demeyi töre bildiğim

Yazıp da biçmeyi törene sevk ettiğim

Heceler durağı

Yalnızlığın ayazı

Renklerin vakur dansı

Sevecen bir rüzgâra duacı

Ben ki:

Varsın olayım Peri Padişahının kızı…

Renklerin mezarı

Annem babam üst üste tabutlarında

Bekledikleri kim ola ki sözcükler bulvarında

Saklı nameler

İsyan dolu aryalar

Oysaki mezar sessizliğine bürünmüş evren

Çıtkırıldım bir duvar

Nasıl ki devasa bir eylem

Duaların baş koyduğu

Mısraların hüzünle yoğrulduğu

Şiirin köküne sadık bir dizeden de öte

Dizlerini döven kadın gibi kızının yerine

Anasına bak kızına al dediklerinden yana olsa ne ki kabul gören

Biteviye

Kırıp döken hummalı fırtına

Sözcüklerin fısıltısına yenik düşen dünya

Azımsanan bir yürek benimki

Oysaki kat çıkmıştım ben seneler öncesi

Yetmedi

Dibe vurdum

Ve yerin altında devasa bir mahzen

Nasıl ki ıssızlık yalnızlığımın kök hücresi

Beyitler pervasız

Beyzade kalmadı artık hepsi çekti

Gitti zamansız

Beylik söylemler pek bir arsız

Ana avrat hak getire

Kime selam versen aldın mı başına belayı

Bir dingin ruh ki edimlerimde saklı

Bir rivayet olsa olsa

Katıksız hezimetin edası

Künyesinde saklı belki de sefası

Gel gör ki

Cefayı yükleyen kaderi

Delik deşik de eden yüreği

O zaman neyin ederi?

Kulvarında hası sıfatların

Kusursuzluğun mucidi yalnızlığın

İşte nöbette ruh 

İşte nöbette cennet

Vardiyası bitmeyen nice eziyet

Bilindik o ki

Meziyet babında didiklendi esaret

Aşka bağımlı değil artık

Özlemin ayak sesinde katık

Ettiği kadar ruhun mülkiyetini

Ve geride kalan çatık kaşlı bir metanet

Alabildiğine sadık

Ne atık ne fesat ne de sıradan

Küstüm çiçeğine sormalı hep mi yaprak solar fazla sudan?

Fazla sevgi de göze batarken

En güzeli içinden sessizce seven

Acıyı da özlemi de dinginliği de

Evrenden, Rabbinden bilen

Hem de başı gözü üstüne…