Ayna Tamircisi

Ayna Tamircisi

Eski bir dükkân gördüm,

Kapısında paslı bir tabela:

"Ayna Tamir Edilir."

İçeri girdim.

Duvarlar,

Parça parça gökyüzüyle doluydu.

Bir ihtiyar,

Kırık aynaları önüne dizmiş,

Sessizce çalışıyordu.

— Usta...

Ne zamandır bu işi yaparsın?

Kırılan ilk bakıştan beri evlat.

— Ayna tamir olur mu gerçekten?

Cam olur... Ya insan?

İşte onu bilmiyorum.

— En çok hangi aynayı getiriyorlar?

Kendine bakmaya korkanlarınkini.

— Çatlaklar kayboluyor mu?

Çatlak gider.

Hatırladıkları kalır.

— Şu köşedeki niye hâlâ kırık?

Sahibi,

Suçu aynada aramaktan vazgeçmedi.

— Hiç kendinin aynasına baktın mı?

İhtiyar sustu.

Elindeki bezi yavaşça bıraktı.

Her usta,

En zor kendi işini yapar evlat.

— Bu dükkânda hiç sağlam ayna yok mu?

Gülümsedi.

İlk defa başını kaldırdı.

Sağlam ayna çok...

İçine korkmadan bakabilen az.

Tam çıkacaktım.

Arkamdan seslendi.

Evlat!

— Buyur usta.

Yüzündeki kiri

Su temizler.

Üzerindeki tozu

Rüzgâr alır.

Ama insanın içine çöken sisi,

Hiçbir ayna silemez.

Onu ancak

Pişmanlık durular,

Merhamet parlatır,

Ve doğruluk

Yeniden yüzüne benzetir.

Ben kapıdan çıktım.

Güneş,

Karşıdaki vitrinin camına vuruyordu.

Bir an kendi yüzümü gördüm.

Sonra anladım...

O ihtiyar,

Cam tamir etmiyordu.

Kırılmış insanların,

Kendilerine yeniden bakabilme cesaretini

Onarıyordu.

Mehmet Aluç