Yarım Kaldım Babam

"Babam" diye başlamıştı cümlelerim,

Ama arkası gelmiyordu bir türlü.

Nasıl bir duyguydu o baba sevgisi,

Nasıl bir sıcaklıktı, tarif edemezdim.

Ben bir babaya hiç sahip olamadım ki...

Tadamadım o güven veren şefkati.

"Düşersem elimden tutar" diyemedim,

Sırtımı dağ gibi bir babaya yaslayamadım.

Aynı odada, aynı havayı soluduk da,

Ne ben evlat olabildim senin gözünde,

Ne de sen baba olabildin benim yüreğimde.

Çocuktum, sevgini göremedim,

Büyüdüm, içimdeki eksikliğin hiç bitmedi.

Ama dilimin ucunda hep o hece:

"Ah babam..."

Biz doğarken ailemizi seçemiyoruz;

Seçme imkanım olsaydı keşke,

Keşke senin evladın olmasaydım...

Aynı soyadını taşıyoruz şimdi,

Biliyorum, aramızdaki tek bağ da bu.

"Seviyor muyum seni?" diye kaç kez sordum kendime,

Cevaplar hep o dipsiz boşlukta kaldı.

Sen hiç bilemedin belki ama,

Ben karşında hep o yarım çocuktum, baba...

Ben büyüdüm, büyüdüm de,

Eksikliğini hep yüreğimde hissettim.

Nasıl bir özlemdir bu, sen bilmezsin.

Hayattasın... Ama öyle uzağız ki birbirimize,

"Keşke bir mezar taşın olsaydı,

O soğuk mermere dokunup dua etseydim" der mi insan?

Ben hep bunu diledim...

Sana öfkem öyle büyük, yüreğim öyle yangın yeri ki;

Bu yangın, kor alevler içinde kül ediyor beni.

Sana ihtiyacım olduğu her an,

"Babam!" diye seslenemedim, sustum...

Bağrıma taş bastım her defasında,

Gözyaşlarımı kendi yüreğime akıttım.

Kimseler bilmez, kimseler görmez ama...

Ben hep yarım kaldım babam,

Hep eksik, hep kimsesiz...

Silezya