Gelsen Bir Dünya Olurduk

Aklımda hâlâ o bakışın var. Ne zaman düşünsem seni, önce gözlerin geliyor aklıma. Sonra yarım bıraktığın o cümleler...

Keşke tamamlasaydın. Belki her şey bambaşka olurdu.

Biz seninle

birbirimize doğru bir adım bile atamadan

yarım kaldık. Hani bazı şarkılar vardır,

insan tam en güzel yerini beklerken

birden biter...

Biz de öyle kaldık.

Bekleyen taraf hep bendim. Öyle büyük umutlarla da değil aslında. Avuçlarımın içine sığacak kadar küçücük bir ihtimal vardı içimde. Belki gelirsin, dedim. Belki bir gün “Burdayım.” dersin. Demediğin her günde biraz daha eksildim.

Ah, bir gelseydin... Belki kavga ederdik, kırılırdık, birbirimize kızardık. Ama bütün bunların içinde birbirimizi severdik. Çünkü inanıyorum, çok mutlu olurduk.

Dünyayı aramıza sığdırırdık. Bir evin içinde birbirine yabancı iki insan gibi değil, aynı hayatın içinde yan yana yaşardık.

Sen gelmedin.

Ben başka sabahlara uyandım, sen başka hayatlara karıştın. Belki aynı gökyüzüne baktık, aynı yağmura yakalandık, aynı şarkıyı dinledik belki... Ama birbirimize hiç denk gelemedik.

Şimdi ne zaman gözlerimi kapasam yine sen varsın. Bazen bir bakışın geliyor aklıma, bazen yarım bıraktığın bir cümlen. Bazen de hiç yaşanmamış o hayat...

Bir gün daha geçiyor. Ömrümden bir gün daha eksiliyor. Ve ben hâlâ, olmıcağını bile bile, “Ya gelseydi...” diye düşünüyorum.

Ne tuhaf...

Sen hiç benim olmadın. Ama ben aşkın ne olduğunu seni severken öğrendim.

Belki de bazı insanlar bizim olmak için değil, içimizde bir şeyleri değiştirmek için geliyordu hayatımıza. Sen benim olmadın. Ama bende senden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı.

SİLEZYA