Eylül

Bir sonbahardı...

Yapraklar henüz sararmaya yeni başlamıştı.

Issız bir yolda

tek başıma yürüyordum.

Ayaklarımın altında

çıtırdayan yapraklardan başka

ses yoktu.

Başımı kaldırıp etrafa bakmıyordum.

Canım hiçbir şeyi görmek istemiyordu.

İçim darmadağındı.

Yürüdükçe biraz olsun

rahatlarım sanıyordum.

Gerçekten de içimdeki ağırlık

biraz hafifliyordu

ama bedenimdeki yorgunluk

bir türlü geçmiyordu.

Sonra bir bank gördüm.

Oturup uzun süre

hiçbir şey yapmadan kaldım.

Karşımda sadece

rüzgârla oradan oraya savrulan yapraklar vardı.

Garipti...

O gün kimsem yoktu yanımda

ama yapraklar

sanki bana eşlik ediyordu.

Belki de insan

bazen kimseyle konuşmadan da

biraz olsun iyi hissedebiliyor.

Başımı kaldırdım.

Etrafıma ilk kez baktım.

Eylüldü...

Sonbahar daha yeni başlamıştı

ama ben

içimde çoktan bir şeyleri

döküp bırakmıştım.

SİLEZYA