Yarım Kalan Bir Hikayenin Son Satırları

Kalemimden dökülenler, yüreğimde biriktirdiğim öfkemin imzasıydı.

Artık gözümde zerre kadar hükmün kalmadı;

Şu an yanağımdan süzülen bir damla yaş,

İnan ki senden daha kıymetli.

Şimdi bu enkazın altından tek başıma çıkıyorum.

Beni görmeyen, sevdamı hiçe sayan,

Ömrümü bencilce harcayan bir adamı,

Geçmişe gömüp arkamda bırakıyorum.

Gururumu değil, sadece kırılan kalbimi alıp gidiyorum.

Sabah uyandığında, masada bir veda notu bulacaksın.

Gözlerin satırlara değdiğinde için sızlayacak, biliyorum,

Ama o kelimelerin ağırlığı altında ezileceksin.

Kendi ellerinle kurduğun sahte, yalnız dünyanda,

Çoktan kaybolmuşsun sen.

Sesimi unuttuğunda anlayacaksın;

Ben bu hikayeden sessizce çekildim.

Sen benim tek bir gülüşüme bile değmezmişsin...

Yıllarca kendimi tüketip seni var etmeye çalıştım;

Ama sen çok küçüldün bu sevginin altında,

Ezildin, yok oldu her şey.

Şimdi bu sessiz gidişim,

Kendini dev aynasında gördüğün o sahnene ağır bir ceza olsun.

Çok fazlaydım sana, bunu ikimiz de biliyoruz.

Ben bu aşka gövdemi koydum, sen gölgeni bile esirgedin.

Ne acı... Sen bunu göremeyecek kadar kör,

Bu yükü taşıyamayacak kadar yorgundun.

Hoşça kal…

Bu sefer gerçekten dönmeyeceğim bu yoldan.

Silezya