Ben Seni Böyle Sevdim

Aynı masadayız seninle.

Fakat arada dağlar varmış gibi uzak geliyor sesin.

İnsan bazı şeyleri yüreğinde büyütüyor,

büyüttükçe de içine sığdıramaz oluyor.

Ben seni böyle sevdim;

dilimin ucuna gelip de yutkunduklarımda,

yanımda olduğun hâlde sana varamadığım anlarda...

İçimde sana ait kimsenin bilmediği bir yer vardı.

Söylersem aramızdaki son bağ da kopar diye korktum.

Her şey yolundaymış gibi sessizce yuttum acıyı.

Sen anlama diye yüzümü çevirdim, gözlerimi sakladım.

Ağlamadım değil; sadece senden gizledim.

Oysa senden büyük şeyler istememiştim.

Yalnızca başımı omzuna koyup dinlenmek,

hiçbir şey düşünmeden yanında iyi hissetmek istedim.

Kırıldığım gecelerde bile seni dualarımdan eksik etmedim.

Sen uzaklaşırken, ben içimde sana yer açmaya devam ettim.

Sonra insan geriye dönüp bakınca anlıyor.

Bir zamanlar gülüşüne bakıp hayaller kurduğumuz o günleri...

İlk dokunuşumuzu, çocukların yüzündeki tebessümü,

birlikte kurduğumuz yarınları hatırlıyorum.

Şimdi çocukların gözlerine baktığımda,

o eski "biz" takılıyor boğazıma.

Aynaya baktığımda kendimi tanıyamıyorum artık.

Yıllar geçip giderken benden geriye ne kaldı,

sana hiç anlatmadım.

Belki de en çok bu yordu beni.

Seni severken kırılmayı öğrendim, darılmayı,

içime akıtmam gerekenleri...

Ne tam olarak gidebildim,

ne de eskisi gibi kalabildim.

Artık bir şey beklemiyorum senden.

Dönmeni bile istemiyorum.

Sadece şunu biliyorum:

Bende bıraktığın o enkazın üstüne

kimsenin basmaya cesareti yok.

Belki farkında bile değilsin ama

ben hâlâ orada, o yıkıntının orta yerinde seviyorum seni.

Ama artık beklemeden.

Silezya