Affetmiyorum

En son ne zaman "anne" dedim?

Hatırlamıyorum.

Kaç yıl oldu babama sarılmayalı?

Elleri saçlarıma değdi mi hiç,

En muhtaç olduğum o anlarda,

Yanımda oldu mu?

İnanın, bilmiyorum.

Artık yoklukları acıtmıyor canımı;

Çünkü hiç var olmadılar ki...

Karanlıktan korkunca yorganın altına saklanıyorum hâlâ,

Ama yağmurlu akşamlarda,

O şiddetli gök gürültülerinden korkmuyorum artık.

Çünkü içimdeki gürültü,

Göğün gürültüsünü çoktan bastırdı.

Telefon rehberimde "Annem" yazılı bir numara var;

Arasam...

Karşımdaki sadece sesini tesadüfen duyduğum,

Bana tamamen yabancı biri.

Gözlerimi ne zaman sıkıca kıssam,

Babamın o öfke dolu bakışları dikiliyor karşıma.

Hayat ne kadar da acımasız...

Ömrümüzü biçiyorlar bize biçmesine de,

Kimseye bir kez olsun,

"Nasıl bir aile istersin?" diye sormuyorlar.

Yıllardır yüreğimde dinmeyen bir yara bu;

Ne kabuk bağlıyor,

Ne de bir gün olsun iyileşiyor.

Benimki bir suskunluk değil,

Bir kabulleniş hiç değil;

Bu, içimde büyüyen bir öfke.

Ve duyuyor musunuz?

Affetmiyorum.

Silezya