Eksik Zamanlar Atlası

Sensiz geçen bilmem kaçıncı gün,

Takvim de unuttu kendini ben de.

Bir çay bardağında soğuyor zaman,

Dudaklarının izi kalmış kırık bir imgede.

Şehir döküyor gözlerini sokaklara,

Yalnızlık en kalabalık yerinde göğsümün.

Aklımdan bir rüzgâr geçiyor usulca,

Adın kokuyor gecenin karanlık yüzü.

Ben senin en çok susuşunu sevmiştim,

Suskunluğunda saklı kalan o sesini.

Şimdi hangi aynaya baksam eksik,

Hangi sokakta yürüsem çaresiz.

Bir dize düşüyor zihnimin boşluğuna,

Ne seni geri getiriyor ne beni kurtarıyor.

Özlemin hırçın bir dalga gibi kıyımda,

Vurdukça içimdeki seni çoğaltıyor.

Aşk dediğin biraz da buymuş meğer;

Tamamlanamamak, yarım kalmakmış.

Gözlerinde bir şehir kurup,

O şehrin yıkıntıları altında uyumakmış.

Saatin tık tıklarında kayboluyor umut,

Hüzün örtüyor gecenin üzerini.

Ben seni özledikçe çoğalıyorum,

Sen gittikçe eksiltiyorsun beni.

Sensiz geçen bilmem kaçıncı gün…

Bir umut saklıyorum avuçlarımda.

Gelmesen de bilirim artık,

Aşk dediğin o derin sızıymış canımda.