Hepimiz

       İnsan yaşamında en basit ifadeyle kırılma ya da farkındalık anları vardır. Her olumlu kırılma bir aydınlığa, her aydınlık da bir döngüye ışık tutar ya da sebebiyet verir. Bu süreç bazen yaşla bazen yaşanmışlıkla ortaya çıkar, beklenen ya da beklenmese de bilinen misafir gibidir.

       Medeniyetlerin doğuşu, evrenin oluşumu gibi bir patlama noktası belki de. Ne zaman ve nasıl olacağı kestirilemeyen ve aslında hepimizin birimiz adına yaşadığı dönüşümler ve kazanılan ivmeler, kat edilen yollar misali.

     Yaşamayı salt bir döngünün tekrarından çıkaran şey; hepimiz için bir, birimiz için ise hepimiz olandan, bütünün faydasına doğru sürüklenmek olan yaşam amacımızdır. Birlik hanesinin yanına eklenen sıfırlarız ve birimiz yok ki hepimiz olmadan olalım. O olmasaydı olmazdım, biz olmasaydık olmazdınız veya onlar olmasalardı birimiz olmazdık. Olmak, burada varlık göstermek değil sadece, olma, pişme hali aşamasıdır aynı zamanda. Aslolan da budur.

      Birbirimize görünmeyen iplerle bağlıyız, gönülde gönüle görülmeyen bir köprüyle... Doğru ve yanlışların ötesindeki benlerle sohbet etmek bir nevi... Varlık aleminin ümitli yolcularıyız. Bir taşın sertliği, bir suyun yumuşaklığı ve hafifliği gibiyiz her birimiz. Kimi kez hayatın düşmanı, kimi kez dostluğun adı, kimi kez boşluğun dibiyiz, hepimiz ve birimiz.

      Mistik felsefede ruh, bilimde enerji, psikolojide alt bilinç, edebiyatta serbest çağrışım, şiirde imge vs. Ve yaratılışta ademoğluyuz hepimiz. Bir hologramın izdüşümsel yansımalarıyız adeta. Yüzyıllardır bir türlü alıp verilemeyen ve hesabı hiç bitmeyen bir alışverişin horoz dövüşçüleri gibi anlamsız, kimi kez savaşlarımız. Benden seni, senden beni çıkaran kör bir kavgadayız adeta.

      Yaşam yumağını örüp boynumuza sardığımız bir atkının sıcağında biriz, bazen hepimiz!