Beklemeye Aşığım

BEKLEMEYE AŞIĞIM

Zamanın Durduğu O Gölgeli Durak: Beklemek

Bir insanı, bir haberi, geç kalmış bir özrü ya da sadece güzel günlerin gelişini beklerken zaman nasıl akar bilir misiniz? Aslında akmaz. Zaman, bekleyen birinin avuçlarında ağırlaşır; saniyelere sığdırılan o devasa sessizlik kalbinin üzerine çöker.

Beklemek, sadece pasif bir eylem değildir. Dışarıdan bakıldığında hiçbir şey yapmıyormuşsunuz gibi görünür; oysa içinizde koca bir fırtına kopmaktadır. Telefon ekranına düşecek tek bir bildirime kilitlenen gözler, her kapı zillinde sıçrayan bir yürek, sokağın başından geçen her yabancıyı "o mu acaba" diye süzen bakışlar... Beklemek, akıl ile kalbin aynı odada hapsolup birbirini ikna etmeye çalışmasıdır.

Kalbin En Sessiz Sınavı

Çoğu zaman neyi beklediğimizi bile tam bilmeyiz. Belki eski bir hatıranın üzerimizde bıraktığı o sıcak hissi, belki de hiç yaşanmamış bir geleceğin umudunu bekleriz. Ama işin en can yakıcı kısmı şudur: Beklemek, kontrolün tamamen bizim elimizden çıktığı an başlar. Çaresizliğin en inceltilmiş, en zarif ama en acıtan halidir bu.

Pencerelerin kenarında, çayın soğuduğu o masalarda, gecenin yarısında tavanı izlerken zaman bize hep aynı şeyi fısıldar: "Henüz değil."

İnsan beklerken eksilir. Her geçen gün, o çok istediği şeye ulaşsa bile sanki o şeyi eski hevesiyle kucaklayamayacakmış gibi hisseder. Umutla umutsuzluk arasında sallanan o ince ipte yürümek, ruhu en çok yoran şeydir.

Umut mu, Yavaş Bir Veda mı?

Yine de insan beklemekten vazgeçemez. Çünkü beklemeyi bıraktığınız gün, aslında içinizdeki bir şeylerin bittiğini kabul ettiğiniz gündür. Beklemek, her ne kadar sancılı olsa da, hayata ve geleceğe tutunmanın en yalın kanıtıdır. Bazen bir veda kadar ağır, bazen bir sarılma kadar şifalıdır.

Eğer şu an hayatınızın bir dönemecinde, ne zaman geleceği belli olmayan bir cevabı, bir insanı ya da iyileşmeyi bekliyorsanız... Bilin ki o sessiz durakta yalnız değilsiniz. İçinizdeki o sızlayan umuda sarılın, ama kendinizi o bekleyişin karanlığında kaybetmeyin. Çünkü bazen en güzel şeyler, biz beklemeyi tamamen bıraktığımız o küçücük anda kapımızı çalar.