17.Bölüm

Sabah olduğunda kampta alışılmışın dışında bir hareketlilik vardı.

Herkesin gözü eski metal parçadaydı.

Dün buldukları şey gerçekten bir telsiz parçası olabilir miydi?

Yoksa yine Gökdeniz'ın deyimiyle "adadan çıkan başka bir hurda sürprizi" miydi?

 Feryadi parçayı eline alıp çevirdi.

"Ben bunu çalıştırırsam..."

Fikret üstad merakla sordu:

"Ne olacak?"

"Adanın en büyük mühendisi ilan edileceğim."

Tülay Hanım hemen cevap verdi:

"Önce şu eski ayakkabıyı yakalayan balıkçı unvanını kaybet."

Herkes güldü.

Hatice Hanım başını salladı.

"O olay kapanmadı mı?"

Sami Hoca ciddi bir ifadeyle araya girdi:

"Hayır o olay kapanmaz. Tarihe geçti."

Telsizi incelemek için çalışma masası gibi kullanabilecekleri düz bir tahta hazırladılar.

Yanlarında çok fazla malzeme yoktu.

Ama ellerindeki küçük takım çantası, kablolar ve piller büyük umut veriyordu.

Feryadi çocukluğundan beri elektronikle ilgilenmişti.

Parçaları dikkatlice temizlemeye başladı.

Adem Bey yanında oturuyor, ona yardım ediyordu.

"Çalışma ihtimali var mı?"

"Var."

"Yüzde kaç?"

Gökdeniz düşündü.

"Yüzde elli."

"İyi."

"Çünkü diğer yüzde elli tamamen şansa bağlı."

Saatler geçti.

Kablolar kontrol edildi.

Paslanan yerler temizlendi.

Pil bağlantıları yeniden yapıldı.

Sonunda Feryadi derin bir nefes aldı.

"Herkes sessiz olsun."

Kimse konuşmadı.

Telsizin düğmesini çevirdi.

Önce cızırtı geldi.

Herkesin gözleri büyüdü.

Sonra...

Sessizlik.

Ardından tekrar cızırtı.

Feryadi düğmeyle oynadı.

"Ses var."

Türkmenoğlu heyecanla yaklaştı.

"Birisi konuşuyor mu?"

Bir süre daha dinlediler.

Ama duydukları sadece parazit sesiydi.

Yine de kimse hayal kırıklığına uğramadı.

Çünkü cihaz tamamen ölü değildi.

Sami Hoca telsizin başına eğildi.

"Belki de yıllardır ilk kez biri bunu dinliyor."

Nuri Hoca gülümsedi.

"Hocam, telsize de tarih dersi vermeyin."

"Niye?"

"Çünkü birazdan bize Osmanlı'dan bahsetmeye başlayabilir."

Sami Hoca kahkaha attı.

"Merak etme, telsizin yaşı yetmez."

Öğleden sonra daha yüksek bir yere çıkıp tekrar denediler.

Bu kez anten olarak uzun bir metal çubuk kullandılar.

Feryadi telsizi açtı.

Cızırtı...

Sessizlik...

Sonra bir anda çok zayıf bir ses duyuldu.

"...arama..."

Herkes dondu.

Feryadi hemen sesi yükseltti.

"Tekrar söyle!"

Ses kayboldu.

Sadece parazit kaldı.

Ama herkes duymuştu.

Bir insan sesi.

O gece kampta büyük bir heyecan vardı.

Belki de dünya ile bağlantı kurmanın yolu açılmıştı.

Ancak bir sorun vardı.

Telsizin pili çok zayıftı.

Sadece birkaç deneme hakları kalmıştı.

Bu yüzden karar vermeleri gerekiyordu.

Ne zaman kullanacaklardı?

Hangi saatte yardım çağıracaklardı?

Akşam ateşin başında toplantı yaptılar.

Kaptan sakin bir sesle konuştu:

"Artık daha planlı hareket etmeliyiz."

Sami Hoca başını salladı.

"Her gün aynı saatte dinleme yapalım."

Şampiyon ekledi:

"Belki gemilerin geçtiği bir saat vardır."

Sami Hoca elini kaldırdı.

"Hava durumunu da takip etmeliyiz."

Herkes ona baktı.

Feryadi şaşırdı.

"Hocam, siz meteoroloji uzmanı mı oldunuz?"

Sami Hoca gülümsedi.

"Hayır evlat"

"Ne oldunuz?"

"Adada yaşayan deneyimli bir insan."

Fikret üstad espriyi patlattı:

"Bu gidişle yakında maymunların da danışmanı olacaksınız."

Sami Hoca hiç beklemeden cevap verdi:

"Onlar da tarih öğrenmek isterse kapım açık."

Kahkahalar geceyi doldurdu.

Ama herkes uykuya çekildiğinde Feryadi ile Gökdeniz hâlâ telsizin yanında oturuyorlardı.

Küçük cihazın üzerindeki ışığa bakıyorlardı.

Çok zayıf bir ışık...

Ama umut verici bir ışık.

Çünkü günler sonra ilk kez yalnız olmadıklarını hissetmişlerdi.

Belki birileri onları arıyordu.

Belki birileri seslerini duyacaktı.

Ertesi gün yapacakları ilk şey belliydi:

Telsizden yardım çağrısı göndermek.

Devam Edecek