Bir Yıldız Düştü Suskunluğuma

Gece usulca indi şehrin omzuna,

Sokaklar sustu yorgun adımlarla.

Bir ışık kaldı uzak bir pencerede,

İçimde büyüyen eski zamanlarla.

Ay dolaştı çatılar boyunca,

Gümüş bir sır bıraktı karanlığa.

Adını anmadım hiçbir kelimede,

Yine de düştün sessizce aklıma.

Rüzgâr geçti kapanmayan kapımdan,

Perdeler anlattı yokluğunu bana.

Bir kuş gibi ürkekti hatıraların,

Konup uçtu gecenin kıyısına.

Saatler ağır ağır erirken,

Gölgeler uzadı duvarlarımda.

Bir zaman senin olan gülüşün,

Çınladı unutulmuş anılarımda.

Deniz uzakta derin bir nefes aldı,

Dalgalar vurdu düşlerimin taşına.

Her köpükte biraz sen vardın sanki,

Her çekilişte biraz daha uzağa.

Yıldızlar çoğaldı göğün koynunda,

Birini seçip emanet ettim sana.

Belki aynı ışığa bakarsın diye,

Bu ayrılık dolu gecede bir anlığına.

Sabahın ilk rengi dokunurken ufka,

İçimde çözülüyordu sessiz hüzün.

Gece boyunca sakladığım özlemi,

Güneşe bıraktım görünmesin diye bugün.

Şimdi rüzgâr geçiyor aynı sokaktan,

Yine adını taşımıyor dudaklarım.

Ama ne zaman gece inse şehrin omzuna,

Sana çıkar bütün yollarım.