Biz Ölüme Yabancı Doğmadık

Sanmayın ki bu toprak,

Çiçekle büyüdü.

Bu toprak,

Kılıç sesini ninni,

Barut kokusunu kader bilerek büyüdü.

Biz ölüme yabancı doğmadık.

Daha çocukken

Dedelerimizin mezar taşlarında

Zaferin bedelini okuduk.

Ey karşıma dikilen!

Sayın çok olabilir.

Demirin çok olabilir.

Ateşin çok olabilir.

Ama senin hesabın sayıylaysa,

Bizim hesabımız inançladır.

Çünkü biz,

Canı pazarlık konusu yapacak kadar

Ucuz yaşamadık.

Bir adım geri atarsak,

Arkamızdaki şehir yanacak.

Bir diz çökersek,

Yüz yıllık emek yıkılacak.

Bir korkarsak,

Bin çocuk

Korkmayı miras alacak.

O yüzden

Biz geri çekilmeyiz.

Ya yürürüz,

Ya toprağa yürüyen oluruz.

Bak şu bayrağa!

Rengi boya değildir.

Her dalgalanışında

Bir annenin duası,

Bir babanın vedası,

Bir yiğidin son nefesi vardır.

Ve bil!

Biz zaferi

Düşmanı öldürerek değil,

Kendi korkumuzu öldürerek kazandık.

Çünkü gerçek savaş,

Karşındaki orduyla değil,

İçindeki kaçma isteğiyle yapılır.

Bir gün

Kılıçlar paslanır.

Silahlar susar.

Kaleler yıkılır.

Ama bir milletin diz çökmediği gün,

Tarih yeniden yazılır.

Sorarlarsa kimdi bunlar diye,

İsim vermeyin.

Deyin ki:

"Onlar,

Yaşamak için savaşanlar değildi.

Uğruna ölmeye değer bir hayat bırakanlardı."