Biz Ölüme Yabancı Doğmadık

Biz ölüme yabancı doğmadık.

Sanmayın ki bu coğrafya,

Çiçeklerin narin uykusuyla büyüdü.

Bu toprak;

Kılıçların kemikte çıkardığı o soğuk sesi ninni,

Genzimizi yakan barutun kokusunu kader bilerek büyüdü.

Biz ölüme yabancı doğmadık.

Daha çocukken,

Boyumuzdan büyük mezar taşlarının yosunlarında

Zaferin o kanlı bedelini heceledik.

Ey karşıma etten bir duvar gibi dikilen!

Sayıların çok olabilir,

Demirin paslı ağırlığı çok olabilir,

Ateşin, göğü yırtan hırsı çok olabilir.

Ama senin hesabın rakamların sığ sularındaysa,

Bizim hesabımız etin kemikten, ruhun gövdeden ayrıldığı o inançladır.

Çünkü biz,

Şu emanet canı pazarlık masasına sürecek kadar

Ucuz, pürüzsüz ve korkak yaşamadık.

Bir adım geri basarsak,

Arkamızdaki o dumanlı şehir yanacak.

Bir kez diz çökersek,

Yüz yıllık nasırlı emek un ufak olacak.

Bir an korkarsak,

Bin çocuk, o kör pencerelerde korkmayı miras alacak.

O yüzden,

Biz topuğu arkaya dönenlerden değiliz.

Ya yürürüz,

Ya da toprağın o dilsiz karnına yürüyen oluruz.

Bak şu bayrağa!

Üzerindeki kırmızı, boyanın değil, damarın sızısıdır.

Her rüzgârla dalgalanışında;

Bir annenin gırtlağında düğümlenen o duası,

Bir babanın kapı eşiğindeki o son vedası,

Bir yiğidin göğsünden sızan o son nefesi vardır.

Ve iyi bil!

Biz zaferi,

Karşıdakinin gövdesini devirerek değil,

Kendi göğsümüzdeki o vahşi korkuyu öldürerek kazandık.

Çünkü gerçek savaş,

Karşına dizilen o çelik ordularla değil,

İnsanın içindeki o sinsi, o karanlık kaçma isteğiyle yapılır.

Bir gün gelecek,

Kılıçlar paslanıp un ufak olacak.

Silahlar kusmayı bırakıp susacak.

Kaleler, o kibirli taşlarıyla devrilecek.

Ama bir milletin dizini toprağa vurmadığı o büyük gün,

Tarihin küf kokan sayfaları yırtılıp yeniden yazılacak.

Yıllar sonra sorarlarsa, "Kimdi o isimsizler?" diye,

Sakın parmakla tek bir isim göstermeyin.

Yalnızca deyin ki:

"Onlar,

Sırf nefes almak için etini çürütenler değildi;

Uğruna ölmeye değer bir gökyüzü,

Uğruna ölmeye değer bir hayat bırakanlardı."