Sana Doğru Akan Nehir

Sen geldin.

Göğün rengi değişmedi belki,

ama akşam,

adını söylemeyi öğrendi.

Rüzgâr,

saçlarından geçerken

eski bir türkünün unuttuğu kıtaları

yapraklara fısıldadı.

Ben seni

bir çiçeğe benzetmedim hiç.

Çiçekler solar.

Seni,

dağların içinden doğan

adı olmayan bir suya benzettim.

İçtikçe

susatan değil,

insana kendini hatırlatan.

Bir gün

ellerimizi zamanın avucuna bırakacağız.

Parmaklarımızdaki sıcaklık

yavaş yavaş çekilecek belki.

Ama biliyorum;

Bazı dokunuşlar

etten değil,

ruhun hafızasından yapılır.

Onlar yaşlanmaz.

Gece büyüdüğünde

yıldızlar göğe değil,

senin gözlerine çekiliyor sanki.

Ben her baktığımda

karanlığın bile

ışığı saklamak için var olduğuna inanıyorum.

Bir serçe

pencereye konuyor.

Kanadındaki telaşla

bütün sabahları getiriyor.

Sen gülünce

evin duvarları genişliyor.

Sessizlik,

çiçek açmayı öğreniyor.

Ben seni severken

hiç kimse eksilmiyor dünyadan.

Tam tersine,

Kırık dallar

yeniden tomurcuk düşünüyor.

Yorgun nehirler

denize kavuşmaya utanmıyor.

Göç eden kuşlar

aynı göğü iki kez seviyor.

Çünkü aşk,

Bir kalbin

ötekine yaslanması değil yalnız.

İki yalnızlığın

aynı gökyüzünde

bir buluta isim vermesidir.

İki suskunluğun

aynı yağmurda

ıslanmaktan korkmamasıdır.

Ve bir ömür,

Aynı pencerenin önünde

mevsimleri saymak değil;

Her mevsimde

birbirinin içinde

yeniden bahar olabilmektir.

Gün gelir,

Sesimiz kısılır.

Yürüyüşümüz yavaşlar.

Aynalar

gençliğimizi usulca geri ister.

Varsın alsınlar.

Senin yüzünde gördüğüm sabahı

hiçbir takvim eskitemez.

Ben,

ömrümün son akşamında bile

Adını,

Gün batımına bırakılmış

bir martının kanadı gibi

yavaş,

özgür,

ve sonsuz

söyleyeceğim.