Ömür Durağı

Yolcusu olduğun fani dünyada,

Her akşam bir yaprak dökülür tenden.

Gerçeği ararsın boş bir rüyada,

Hesap sorar ömür, geçen seneden.

Kibirle örülen o yüksek duvar,

Elbet bir gün gelip yerle bir olur.

Mazlumun kalbinde saklı feryat var,

Âhlar en sonunda yerini bulur.

Altından taç giysen başın yorulur,

Dünya sarayları bir gün soyulur.

Toprağın koynunda mizan kurulur,

Ne kalır geriye fani teninden?

Sözünü kalbinde tartarak söyle,

Kırma hiçbir canı, incitme öyle.

Güzellik bırak ki dünyaya şöyle,

İyilik fışkırsın her bir yerinden.

Zaman bir nehirdir durmadan akar,

Gençliğin gölgesi maziye bakar.

Hırsa kapılan can nefsini yakar,

Kurtulamaz insan kendi şerrinden.

Düşenin elinden tutmaktır erdem,

Gönül bir sırçadır, sızlar her bir dem.

Vefasız dostlardan da uzak dur, hem;

Anlayan kâr eder hayat dersinden.

Bu yolun sonu var, biter bu kervan,

Misafirhanedir şu koca cihan.

Geriye bıraktığın temiz ünvan,

Yazılır tarihe en derininden.