Ölümün Susturamadığı Aşk

Ölümün Susturamadığı Aşk

8 Ağustos 2026

Sevgili Güncem,

Bugün hiç tanımadığım bir çiftin aşkına sosyal medyada şahitlik ediyorum.

Adlarını biliyorum yalnızca: Hakan ve Handan… Bir de bugün, 8 Ağustos. Onların 28. evlilik yıldönümü.

Hakan Bey, yıllar önce bugün hayatının en mutlu gününü yaşadığını yazmış. “Dün bugün gibi sanki” diyor. Oysa bugün, aynı tarihin içinde başka bir hayat yaşıyor. Bir zamanlar birlikte kutladıkları evlilik yıldönümünü şimdi tek başına kutluyor. Daha doğrusu, yalnızca kutlamıyor; sevdiği kadına sesleniyor.

“Çok özlüyorum seni çok” diyor.

Sonra onun hatıralarından söz ediyor. Gönlünde yaşattığını, içindeki boşluğu anılarıyla doldurduğunu anlatıyor. Bir yerlerden kendisini seyrettiğine inanıyor. Ve belki de en dokunaklısı, “Biliyorum buluşacağız sevdiceğim” diyor.

İnsan ölümün karşısında böyle konuşabilir mi, diye düşünüyorum. Sonra anlıyorum ki aşkın kendi dili var. Ölüm, o dili susturamıyor.

Hakan Bey'in yazdıklarını okurken bir an durdum. Acaba Handan Hanım hayatta olsaydı, bugün ona ne söylerdi?

Gözümün önünde bir kadın belirdi. Hakan'ın yazdıklarını okuyor. Yıllardır duymadığı sesini duyuyor sanki. Belki gülümsüyor, belki de onun her zamanki hâlini hatırlayıp hafifçe kızıyor.

Ve Handan Hanım, Hakan'a şöyle cevap veriyor:

“Ben de seni duyuyorum Hakan'ım. Sen beni unutmadın, ben de seni bırakmadım. Beni hatıralarında arama yalnızca; sen beni sevdiğin her yerde bulacaksın.

Dostların iki kelam edip bana rahmet dilediklerinde, bil ki ben de seninle birlikte o kelimeleri dinliyorum. Sen benimle konuştuğunu sanıyorsun ya, belki de gerçekten konuşuyorsun.

Bugün bizim günümüz Hakan. Yirmi sekiz yıl önce birbirimize verdiğimiz söz, ölümle bozulmadı. Sen ‘buluşacağız’ diyorsun ya… Ben de buna inanıyorum.

Ama o güne kadar yaşa. Gül. Dostlarınla konuş. Beni anlat. Beni hatırla ama beni özlerken kendini hayattan eksiltme.

Çünkü ben seni, hayatı sevdiğin hâlinle sevdim.

Ve unutma Hakan’ım… Sen beni son nefesine kadar seveceğini söylüyorsun ya; ben de seni, son nefesine kadar bekleyeceğim.”

Bugün hiç tanımadığım iki insanın aşkına şahit oldum.

Bazen insan hiç tanımadığı birinin cümlesinde kendi hayatından bir parçayı buluyor. Belki de aşkın en tuhaf tarafı bu: İnsanlar gider, yıllar geçer, hayat değişir; ama bazı sevgiler birinin ardından söylenen birkaç cümlede yeniden nefes almaya devam eder.

Bugün Hakan Bey'in yazdıklarını okurken, 28 yıllık bir evliliğin yalnızca yaşanmış bir geçmiş olmadığını gördüm.

Bazı evlilikler ölümle bitmiyor.

Sadece konuşmanın biçimi değişiyor.

Biri yazıyor, diğeri artık sessizce cevap veriyor.

H. Çiğdem Deniz