Birbirimizin Mevsimi

Ne kadar yol yürüdük,

ayakkabılarımızın tabanından değil,

sabretmeyi öğrendiğimiz sessizliklerden belli.

Şimdi aynı pencereden bakıyoruz dünyaya.

Camın dışında

akşam, usulca omuzlarına iniyor.

İçeride ise

çayın buharı,

iki yorgun kalbin arasında

ince bir köprü kuruyor.

Senin ellerin,

toprağın yağmurdan sonraki kokusu gibi.

Dokununca

içimde yıllardır kurak duran

bir bahçe yeşermeyi hatırlıyor.

Benim sesim,

eskimiş bir tren istasyonunda

gecikmiş bir anons belki.

Ama sen,

her gecikmeyi

kavuşmaya çevirmeyi bilen

tek yolcusun.

Biz birbirimizi severken

takvimler yalnızca gün eksiltmedi.

Bazı ağaçlar kesildi,

bazı kuşlar sustu,

bazı çocuklar

oyunlarını erkenden büyütmek zorunda kaldı.

O yüzden öğrendik;

Bir ev,

yalnız duvarlarla kurulmaz.

İçinde güven yoksa

en geniş odalar bile

dar gelir insana.

Bir pencere,

gökyüzüne açılmıyorsa

perdelerin rengi neyi değiştirir?

Bir kalp,

yalnız kendisi için atıyorsa

en güzel şarkılar bile

eksik söylenmiş sayılır.

Bak sevgilim,

Yıllar

omuzlarımıza ince bir toz bıraktı.

Ama biliyor musun?

Bazı tozlar

eski kitapların kokusudur.

İnsan onları silmeye kıyamaz.

Biz de

birbirimizin rafında unutulmuş değil,

her okunuşta yeniden anlam kazanan

iki cümle gibiyiz.

Gün gelir,

ellerimiz daha yavaş tutar birbirini.

Adımlarımız

eskisi kadar uzun olmaz.

Ama aynı gölgeyi paylaşmanın

bir ömre yettiğini

çoktan öğrenmiş oluruz.

Ve eğer bir gün

dünya bize bütün kapılarını kapatırsa,

Sen gül.

Ben bir pencere bulurum.

Sen umut ol.

Ben o umudun ışığını

gecenin en uzak sokağına taşırım.

Çünkü aşk,

Bir kalbin

öteki kalbe sığınması değildir yalnız.

Aşk,

Rüzgâr sert estiğinde

birbirinin ateşini söndürmeden

yan yana durabilmektir.

Birinin yarınını

ötekinin bugünü kadar önemsemektir.

Ve ömür,

bizden neyi eksiltirse eksiltsin,

Birbirimizin içinde büyüttüğümüz

o küçük ışığa

hiçbir mevsim

kış olamayacaktır.