Kalanın Yükü

Bir sokak lambasının altında başlar dostluk bazen,

yağmurun yeni çekildiği ıslak bir gece gibi.

İki gölge yan yana durur,

aynı karanlığa alışır.

Bazı yüzler vardır,

sana yaklaşırken kendini çoğaltır gibi görünür,

sonra fark edersin:

sende eksilen şeylerle büyümüşlerdir.

Bir ses kalır geriye,

adı konmamış bir güven gibi.

Her “buradayım”

biraz geç söylenmiş bir söz olur bazen.

Masalar kurulur hayatın ortasında,

herkese bir yer düşer.

Ama bazı sandalyeler

hiç oturulmamış gibi soğur.

Bir çay iki kişilik gelir sanırsın,

oysa biri hep eksik içilir.

Bardağın buğusunda

yarım kalmış bakışlar saklanır.

Dost dediğin,

kalabalıkta değil,

sessizlik çöktüğünde anlaşılır.

Herkes giderken

kim kalıyorsa odur.

Ve bazı insanlar…

sana değil,

sana bıraktıkları boşluğa dönüşür.

Bir gün herkes gider,

ama bazıları giderken bile kalır:

omzunda, dilinin ucunda, uykunun kenarında.

Geriye kalan şey dostluk değildir belki,

bir yük gibi taşınan hatıradır.

Adı söylenmez,

ama ağırlığı unutulmaz.