Tanıdık Yabancı Hiç Kimse

Rüzgâra sordum seni,

Soluklandı, esmeyi bıraktı.

Zehrini kana kana içtim,

Şifası varsın sende kalsın.

Bir şiir yazmak istedim,

Sadece senin için.

Ama anladım ki kelimeler,

Senden daha vefalı çıktı.

ve döndün...

Bir kitabı,

Sırf sonunu sevmedin diye,

Baştan okur gibi, çaresizce

Öyle bir geldin ki,

Gidişinin hakkını vererek

Bir bardak suyu,

Denize döker gibi geldin

Deniz taştı mı?

Şimdi kapıdasın.

Eşik mi büyüdü,

Sen mi küçüldün?

Gözlerine bakıyorum,

Tanıdık bir yabancı sokağı

Kaybolmamak için,

Gözlerimi kapatıyorum

Yüzündeki mahcup telaş,

Suçlunun olay yerine dönüşü gibi.

Ama cinayet çoktan işlendi,

Ve maktul artık seni tanımıyor.

"Affet" diyorsun, titreyen sesinle.

Neyi affedeyim?

Beni yarım bırakıp gidişini mi,

Yoksa bensiz yarım kalışını mı?

İki kelime fısıldadın boynuma:

"Çok özledim."

Sustum...

Özlemek için çok geçti artık, 

Beni senden iyi biliyorsun ya...

Bana yalan söyleme.

Almasam da üstüme, inanırım işte

​Beni en çok,

Söylemediğin sözler yaraladı.

Çünkü onların,

Hiçbir zaman yalan olma ihtimali yoktu.

Öyle bir geçtin ki içimden,

seni bulduğumda kendimi kaybettim

Yokluğunu öylesine benimsemiştim ki,

Gelişinle öksüz kaldım

Sen bana bakma,

Geceleri sana uyudum,

Sabahları tek sana uyandım

Benim içimde büyüttüğüm,

Karşımda duran senden daha büyüktü.

Nasıl gururla gittiysen,

Öylece geldiğin gibi, dön yalnızlığına!

Bana, seni seviyorum diyemeden önce 

Bana de ki;

"Senden başka hiç kimse,

Bu kadar eksik sevilmez."

Şimdi senden, bana dönmeni değil,

Gittiğin günü geri istiyorum.

Çünkü o gün,

Henüz her şey bitmemişti.