Haklı Olmak İstemedim

Haklı Olmak İstemedim

22 Ağustos 2026

Dün kahvaltımızı yaptık. Sonrasında, her zaman olduğu gibi keyif çaylarımızı yudumlamak için oturma odasında televizyonun karşısına geçtik. Serkan Asker’in Halk TV’de yayınlanan programını izliyorduk. Ekranda Karaman’ın Ermenek ilçesi vardı.

Ermenek ne güzelmiş, dedim kendi kendime. Toroslar’ın arasında, dağların, vadilerin ve yemyeşil doğanın içinde uzanan bu ilçenin tarihi de görüntüsü kadar etkileyiciydi. Karamanoğulları Beyliği’ne başkentlik yapmış, yüzyılların izini taşıyan bir yerdi. Sonra ekranda Ermenek Barajı ve barajın dağların arasına serilmiş turkuaz suları göründü. Bir zamanlar insanların yaşadığı, gelip geçtiği yolların ve yapıların bir kısmı şimdi suların altında kalmıştı.

Ben Ermenek’e bakarken aklım birden Malkara’ya gitti.

1994 ile 2004 yılları arasında Malkara’da görev yapıyorduk. O yıllarda asker eşlerinin çayları olurdu. Orduevi gibi sosyal tesislerde bir araya gelir, gündüzleri birlikte vakit geçirirdik. Bunlar yalnızca çay içip pasta, börek yemek için yapılan toplantılar değildi. Birbirimizi tanır, kaynaşır, dayanışır; aynı hayatın içinde olduğumuzu hissederdik. Kahkahalar, sohbetler, ikramlar arasında birliğimiz ve beraberliğimiz biraz daha güçlenirdi.

Hatice de o günlerin içindeydi.

Şimdi sosyal medyada yeniden onu arıyorum. İzini kaybettiğim arkadaşımı...

Birden yıllar önce yaşadığımız bir günü hatırladım.

Hatice bir zamanlar bana, eşinin başörtüsüyle ilgili yaptığı bir imadan söz etmişti. Eşi açık açık “başını aç” dememişti belki. Ama ben o imanın nereye varacağını anlamıştım. Hatice ise belki anlamak istememişti, belki de duyduğu şeyi başka türlü yorumlamayı tercih etmişti. Ben ona, arkadaşlığın gerektirdiğini düşündüğüm açıklıkla, kıvırmadan söylemiştim düşündüğümü.

O yıllar Türkiye’nin başörtüsü meselesinin ağır bir dönemden geçtiği yıllardı. Özellikle 28 Şubat süreciyle birlikte başörtülü kadınların hayatlarında ciddi baskılar ve kısıtlamalar yaşanıyordu. Fakat bütün bunlar bizim için yalnızca televizyondaki tartışmalardan ibaret değildi. Bazen insanların özel hayatlarına, dostluklarına, evlerine kadar uzanıyordu.

Aylar sonra bir asker eşleri çayında Hatice’yi başı açık gördüm.

Onu öyle görünce yüreğim acıdı.

Çünkü ben yanılmak istemiştim.

O gün söylediklerimin doğru çıkması bana hiç haklılık duygusu vermedi. Tam tersine, içimi daha çok acıttı. İnsan bazen haklı olmaktan korkuyor. Hele haklılığın, sevdiği bir insanın istemediği bir şeye doğru sürüklendiğini gösteriyorsa...

Belki de dostluğumuzdaki kırılma noktalarından biri o günlerde başladı. Bunu bugün kesin olarak söyleyemem. Ama hafızamda o çay, Hatice’nin başı açık hâli ve içimde birdenbire büyüyen o acı birbirinden hiç ayrılmadı.

Şimdi televizyonda Ermenek’i izlerken bunların hepsi yeniden geldi aklıma.

Ermenek ne güzelmiş, diye düşündüm.

Meğer ben Ermenek’i seyrederken Malkara’yı arıyormuşum. Dağların arasındaki o baraj gölü beni yıllar öncesine götürmüş; orada Hatice’nin sesi, gülüşü, mutfağından çıkan patatesli poğaçanın kokusu yeniden belirivermiş.

Onunla birlikteyken ıslak keki nasıl da ayrı bir hazla yerdik. Ağzımızın şapırtısı, mimiklerimizin eşliğinde küçük bir şölene dönüşürdü. Hele patatesli poğaçası... Pek bir güzel olurdu Hatice’nin hamarat ellerinden. Hamuruna patates ve karbonat koyardı.

Keşke o yıllara dönebilsek. Çocuklarımızın uyum içinde oynadığı, bizim de birbirimizin evine girip çıktığımız, çayların etrafında saatlerin nasıl geçtiğini fark etmediğimiz o Malkara günlerine...

Şimdi sosyal medyada adını arıyorum.

Belki bir iz bulurum diye.

Belki yılların örttüğü o arkadaşlığa bir yerden yeniden dokunabilirim diye.

İşte yine hasret koktu yudumladığım çay.

Gurbet koktu, buram buram.

H. Çiğdem Deniz