Dünün

Dünün

Ne dünün kapısında

Paslı bir anahtarım

Ne yarının cebinde

Unutulmuş bir makbuz

Şimdinin

İnce yerinden geçiyorum

Bir nefes kadar dar

Bir sır kadar sessiz

Bana “nereye?” diye soruyorlar

Susuyorum

Çünkü yol

Ayağımın altında değil artık

İçimde açılıyor.

Bir an geliyor

Kalbim

Kendi gölgesinden ürküyor

Sonra bir kuş

Hiçbir şey bilmeden

Gökyüzünü taşıyor kanadında

Ve ben anlıyorum:

Her şey

Kendisine verilmiş vaktin

İçinde tamam.

Gülün vakti başka

Taşın başka

Yarasanın gecesi

Çocuğun uykusu

Benim payıma düşen

Bu kırık ışık.

Ne kadar az

Sandığım şey

Meğer ne kadar çokmuş.

Bir kapı aralanıyor.

İçeri girmiyorum hemen.

Önce eşiğe

Alnımı dayıyorum.

Çünkü bazı kapılar

Açılmak için değil

İnsana kendisini

Bekletmek için vardır.

İçimde yıllardır

Kımıldamayan bir taş

Bugün

Yerinden oynuyor.

Kimse görmüyor.

Zaten keramet

Seyirlik bir şey değildir.

Kalbimin kuytusunda

Bir eski pişmanlık

Başını kaldırıyor.

Ona da yer açıyorum.

Çünkü insan

Yalnızca sevdiğini değil

Yarasını da

Misafir edebilirse

Genişler.

Ey vakit,

Beni benden önce

Nereye götürürsen götür

Ama beni

Geçip gitmekte olan

Şu ince ânın

Dışında bırakma.

Bir nefes daha.

Bir bakış daha.

Bir “ah” kadar kısa

Bir rahmet aralığı.

Ben oradayım.

Ne geçmişim

Ne geleceğim.

Sadece rahmanın

Kapısında bekleyen

Bir kul,

Bir nefes,

Bir anım.

Mehmet Aluç