Bir Sararmış Mektup Kaç Geceyi Sarartır

Bir Sararmış Mektup Kaç Geceyi Sarartır

Bir sararmış mektup

Kaç geceyi sarartır,

Kaç uykuyu böler,

Kaç kez yeniden

Aynı cümlede

Eski bir kalbi bulur?

Bir kâğıdın üzerinde

Yıllar geçer,

Mürekkep solar,

Ama bazı kelimeler

İnsanın içinde

İlk günkü gibi kalır.

Bir mektup açarsın,

Odaya eski bir koku yayılır,

Bir zamanlar orada bulunan

Birinin kokulu sesi gelir

Sanki uzaklardan.

Sonra bir sessizlik çöker,

Ellerin titrer,

Gözlerin bir satırda

Uzun uzun kalır.

Kim bilir,

Kaç gece saklanmıştır

O birkaç kelimenin içinde,

Kaç sabah

Bir türlü doğmamıştır.

Bir sararmış mektup,

Bir ömrün en genç yerinden

Kopup gelir bazen,

Ve insan

Yıllar sonra bile

Aynı yerinden kırılır.

Ama yine de saklarsın,

Katlayıp koyarsın

Eski bir çekmecenin dibine,

Çünkü bazı mektuplar

Okunmak için değil,

Bir zamanlar

Gönülden seven birinin

Hâlâ orada olduğunu

Hatırlamak içindir.

Bir sararmış mektup

Kaç geceyi sarartır,

Kaç sabahı susturur,

Kaç kez aynı yere

Geri götürür insanı?

Bir kâğıt parçasıdır,

Ama içinde bir ömür

Sessizce bekler,

Bir elin sıcaklığı

Bir sesin uzaklığı

Bir çift gözün

Son bakışı kalır.

Mektubu açarsın,

Gece biraz daha büyür,

Odanın içinde

Eski bir zaman dolaşır,

Kimseye görünmeden

Bir köşeye oturur.

Bir cümle okursun,

Yıllar geri gelir,

Bir başka cümlede

Kalbinin unuttuğunu sandığın

Bir sızı uyanır.

Sonra mektubu kapatırsın,

Ama gece kapanmaz,

Kelimeler susmaz,

Bir zamanlar söylenmiş olan

Her şey yeniden

İçinden geçer.

Bir sararmış mektup,

Bazen bir ömürden uzun sürer,

Çünkü bazı kelimeler

Yazıldığı yerde kalmaz,

İnsanın içine düşer

Ve orada yaşlanır.

Bir sararmış mektup

Kaç geceyi sarartır,

Kaç sabahı susturur,

Kaç kez aynı yere

Geri götürür insanı?

Bir kâğıt parçasıdır,

Ama içinde bir ömür

Sessizce bekler,

Bir elin sıcaklığı

Bir sesin uzaklığı

Bir çift gözün

Son bakışı kalır.

Mektubu açarsın,

Gece biraz daha büyür,

Odanın içinde

Eski bir zaman dolaşır,

Kimseye görünmeden

Bir köşeye oturur.

Bir cümle okursun,

Yıllar geri gelir,

Bir başka cümlede

Kalbinin unuttuğunu sandığın

Bir sızı uyanır.

Sonra mektubu kapatırsın,

Ama gece kapanmaz,

Kelimeler susmaz,

Bir zamanlar söylenmiş olan

Her şey yeniden

İçinden geçer.

Bir sararmış mektup,

Bazen bir ömürden uzun sürer,

Çünkü bazı kelimeler

Yazıldığı yerde kalmaz,

İnsanın içine düşer

Ve orada yaşlanır.

Mehmet Aluç