Dönme Artık

Dönme Artık

Belki bir gün yolun düşer hatırıma,

Bir eski şarkı konar uykularına,

Ben çoktan küllenmiş bir yangın olurum,

Dönme artık... Korkarım sevgilim,

Seni affederken kendimi tüketirim.

Gidişin bir mühür gibi kaldı alnımda,

Adın hâlâ yankılanır suskun odamda,

Ben seni kaybetmedim yalnızca yanımda,

Dönme artık... Korkarım sevgilim,

Seni affederken kendimi tüketirim.

Bir zaman gözlerinle kurduğun cümleler,

Şimdi gecelerime saplanır hançerler,

Sen başka bir baharın kapısını çalarken,

Dönme artık... Korkarım sevgilim,

Seni affederken kendimi tüketirim.

Saatler geçmiyor, zaman bana küskün,

Duvarlar konuşmuyor, aynalar suskun,

Bir tek kalbim var hâlâ seni çağıran,

Dönme artık... Korkarım sevgilim,

Seni affederken kendimi tüketirim.

Dön desen, gururumu kapının önüne sererim,

Bir tek tebessümüne ömrümü veririm,

Ama dönme artık... Korkarım sevgilim,

Seni affederken kendimi tüketirim.

Bir yağmur başladı, camlarda izlerin,

Her damlada saklı o eski sözlerin,

Unutmak ne mümkün, ne kadar istesem,

Dönme artık... Korkarım sevgilim,

Seni affederken kendimi tüketirim.

Gecenin koynunda büyür sessizliğin,

Yastığımda kalır kokun, serinliğin,

Ben seni değil, kendimi kaybetmişim,

Dönme artık... Korkarım sevgilim,

Seni affederken kendimi tüketirim.

Bir gün olur da beni sorarsan eğer,

“Nasıl?” diye sorarsan, susar bütün şehir,

Ben “iyiyim” derim de gözlerim ele verir,

Dönme artık... Korkarım sevgilim,

Seni affederken kendimi tüketirim.

Sen gittin, ardında koca bir boşluk kaldı,

Gönlümün bahçesinde bütün güller soldu,

Ne senden vazgeçtim, ne kendime döndüm,

Dönme artık... Korkarım sevgilim,

Seni affederken kendimi tüketirim.

Mehmet Aluç