Küçük Görme Sakın Dalı

Küçük görme sakın dalı;

Sana dal görünen, serçeye uzanmış Hakk'ın eli.

Gözünün gördüğü her nesne Yârin nûru,

Ezelden taşanın ebedî seli.

Hakça bak nesneye ki Rahmân senden utanmasın.

Serçe konar, dal sallanır;

Âşık olanda cân hâllenir.

Cihan’dan bilme sözü,

Şiir olur, sırr-ı Mevlâ dillenir.

Ya öz söyle ya sükûn kal; Meryemce İsa senden utanmasın.

Sabırsıza taş çakıl görünür;

Sabır, taşta sûret bürünür.

Halka şekli mücevher görünür;

İbrahimce nazar kıl taşa dahi, Hacer senden utanmasın.

Yönün kıbleye dönükse,

Şu yol Hacer ile yürünse;

Merve'den yüzünü Safâ'ya döndüğünde zemzem görünse,

Çevir etrafını zemzem olsa dahi; İsmail sütten utanmasın.

Simyacının ilmi cevhere kadar;

Es-Sabir, taşı OL'maya zorlar.

Sâbir, sadrı cebr ile harlar;

Bir adım daha atmam der de atarsa, müntehâ yakar.

Sâbire yoldaş ol ki Burak senden utanmasın.

Sanma ki Cebrail müntehâda korkudan durdu;

Mayası nûrdu, haddin bildi, sınırı orda kurdu.

Nûr, nâra pervane olmaz;

Aşkın olana Sedir dayanmaz.

Onda yananın dumanı olmaz.

Aşk ile yan ki Mâşûk senden utanmasın.

Dîvan kurulup suâl edenler gelir;

Sorarsa Münker ile Nekir:

"Resûl kim, nebî kimdir?"

De ki: "Gülün kokusu ondan gelir."

Ümmet bil her cânı, Ahmed senden utanmasın.