Kâria

Bahâra yakın vakitte

Bir sâki gelir ıraktan;

Söz değil, öz var küpünde;
Taşıdığı bin yıllık şaraptan.

Aşk şarabının kadehi kulaktır.

Ordan akar gönlüne,

Sırr-ı mukaddes dökülür o ilahî kaptan.

Sen Kâria nedir bilir misin?

Sersem eder ilk yudum,

Ayık sandığın uykudan;

Sıyırır et tırnağı,

Kurtarır o kör kurgudan.

İşittikçe bin suâl yankılanır

"BEN" dediğin kör kuyudan.

Sen Kâria nedir bilir misin?

Bak şu dağlar misali

Kök salmış itikadına,

Sırtını yasladığın o değişmez muradına;

Şimdi renkli yünler gibi savrulurken semâda,

Hani o mağrur aklın,

O taştan yaptığın sarayın,

Mâlik'in mülkünde "gerçek" sandığın?

Sen Kâria nedir bilir misin?

"Ve mâ edrâke" der derinde...

Bayram vakti yakınsa hep bir sâki gelir uzaktan.