Nakkaş

Şu âlem nakış nakış işlendi;

Enfüs, âfâkta şekillendi.

Arzda ism-i âzam belirdi;

Nakkaş, ilâhî kelâmını Levh-î Kalem ile nakşetti.

Mülk, âyan oldu mâlik olana;

Nakkaş, harflerini sessiz kıldı kitabın.

Baş gözüne gizli kıldığı kelâmını

Gönlünde tevil etti ihvânın.

Nefesini mânâ ile üfledi,

Hakikati o kelâm ile söyledi.

Kalemin yazdıklarına andolsun ki

Kalem, kelâm oldu yâr dilinde.

Elif yazdı kerîm olan kitabı.

Arşta elif bilinmek murad etti;

Arzda yirmi sekiz harf ile nidâ etti.

Elif’in önünde eğildi yirmi yedi harf;

Son hurûf ile seslendi Yâ-Sîn.

Kalem yazdı, arz zikretti;

Arz, sırrı fâş etmedi gözlere,

Mülkün cismiyle gizledi.

İnsan, "Bu olanlar nedir?" dedi.

Gözler kelâmı satırda aradı da

Bu nidâ, zikr-i hafî ile sadra âyandı.

Gülün kokusu satırda güzâf olur;

Gül kokusu gül kitâbından okunur.

Okuyana Mâide sofrası kurulur,

Yaprağına Sıbgatullah dokunur.

Gül, Yakub olana Yusuf'un kokusunu getirir.

Kalem ehline selâm olsun;

Yâr eliyle yazılana,

Toprağı mahrem kılana,

İlâhî kelâma şâhit olana

Hamd olsun.