Anneme Mektup 2

ANNEME MEKTUP 2. BÖLÜM

Anne, bütün kırgınlığıma rağmen…

Anne

Bazen düşünüyorum da, seni görsem ilk ne yaparım acaba? Sana yıllardır içimde biriktirdiğim her şeyi bir bir anlatabilir miyim, yoksa karşına geçtiğimde bütün sözlerimi unutup ağlamaya mı başlarım? Bilmiyorum. Belki de hiçbir şey söylemeden yanına otururum. Çünkü insanın bazen anlatacak çok şeyi oluyor ama karşısındaki annesi olunca kelimeler boğazında düğümleniyor.

Sana kızgınım, evet. Hayatımın önemli günlerinde yanımda olmayışına, sevincimi de üzüntümü de seninle paylaşamayışıma kırgınım. Ama bir yanım da keşke diyor… Keşke daha çok konuşsaydık, keşke birbirimizi bu kadar uzaklaştırmasaydık. Keşke birbirimize sarılmak için yılların geçmesini beklemeseydik.

Ben seninle yaşamadığım güzel günleri de özlüyorum anne. Belki garip gelecek ama insan bazen hiç sahip olamadığı şeylerin de özlemini çekiyor. Benim içimde seninle ilgili yarım kalmış bir şeyler var. Ne zaman seni düşünsem hem içim sızlıyor hem de sana doğru gitmek istiyorum.

Gururluyum anne. Herkese içimi açamam, her kırıldığımda dönüp kapısını çalamam. Ama bu gururun arkasında seni özleyen bir kızın olduğunu da inkâr edemiyorum. Bazen kendime, artık büyüdüğümü, kendi hayatım olduğunu söylüyorum. Sonra bir bakıyorum, içimde hâlâ annesini görmek isteyen o kız duruyor.

Senden geçmişi değiştirmeyi istemiyorum. Yaşanmayan yılları geri getiremeyeceğini biliyorum. Her şeyi bir anda unutalım, hiçbir şey olmamış gibi davranalım da demiyorum. Benim de canım yandı anne. Benim de içimde cevabını bulamadığım sorular var. Yalnızca bunların arasında birbirimizi tamamen kaybetmek istemiyorum.

Belki bir gün karşılıklı otururuz. Belki konuşuruz, belki ağlarız. Belki de birbirimize alışmak bile zaman alır. Ama en azından birbirimizi görürüz. Yıllardır uzaktan özlemek yerine, bir kez olsun yüzüne bakabilirim.

Biliyor musun anne, insanın içindeki kırgınlıkla özlemi aynı anda taşıması ne zormuş. Sana sarılmak istiyorum ama yaşananları unutamıyorum. Sana kızmak istiyorum ama seni özlediğimi de saklayamıyorum. Bazen keşke bunlardan birini susturabilsem diyorum. Ama olmuyor.

Bugün sana bütün bunları yazıyorsam, bil ki içimde hâlâ sana söylemek istediğim sözler var. Ben senin kusursuz bir anne olmanı beklemiyorum. Yalnızca senin kızın olduğumu, benim de sana ihtiyacım olduğunu bilmeni istiyorum.

Sana kırgınım anne… Ama seni özlüyorum.

Keşke bu kadar yıl birbirimizi görmeden geçirmeseydik. Keşke bir gün olsun, gururumuzdan önce birbirimize sarılmayı düşünseydik.

Bilmiyorum, bundan sonra ne olur. Ama artık şunu biliyorum: Geçen yılları geri getiremeyiz. Yine de belki bundan sonra yaşayabileceğimiz günleri kaybetmek zorunda değiliz.

Ben hâlâ senin kızınım anne.

Ve bütün kırgınlığıma rağmen, seni çok özledim.

Kızın.

SİLEZYA